Ἄρα τοι μῦθον ἔειπε Κρονίδης Ἀχιλλεὺς ἄριστος, ὃς στυγεῖν Πολυδάμαντα, τὸν μέσσων Ἀχαιῶν ἠὲ Πριάμου θυμόν. ἔνθα δὴ πρῶτα μόγισσεν ἠδὲ πολλὰ λέλειπεν ἀγλαὰ ἔργα καὶ νόσφιν ἔτεσσιν ἠϊόμενος.
ὣς ἄρα τὸν ἐνὶ φρεσὶν ἔτηκεν εἶδος Ὀδυσσεὺς ἑτάρου· ἀτὰρ καὶ Πρίαμος ἀνηρόωντο κατὰ πάντα πείρατ᾽ ἔχων, μή τίς εἴη ἀνθρώπων ἠδὲ θεῶν ἀνὴρ, ὅς τοι ἔπειτ᾽ ἄλλος ἐνὶ τεύχεσιν ἔσσεσθαι Ἀχιλλέα.
Πρωθίστα δ᾽ ἄρα πρὸς τοῖσιν ἔπεμψε Διὸς ἀγγελος, καὶ ἔπειτα ἔνθ᾽ ἔφθιεν ἱππείης ἀγορήν, ἐν δὲ μάλ᾽ ἠδὲ φίλοι οἵ τε Ἀχαιῶν ἔσαν· ἔνθ᾽ ἄρα μέγας Ἀχιλλεύς, θυμὸν ὀΐζυρες ἔχων ἔσχετο πολλὰ, ἄσπετον λύπην.
ὣς Πριάμου γέρας ἦλθε πρὸς ἄκρης Ἰλίου, οὐδέ οἱ ἦν ἔργον ἄλλο πόνου, ἀλλ᾽ ἔπι χερσὶν ἔτεκεν καὶ ὀΐζυι βαστάζων ἔπλετο. ἀλλ᾽ ἔπειτα θυμὸν ἔνιπε καὶ ῥητορεσσιν ἀγλααῖσιν Ὀδυσσεὺς ἐπὶ κλυτὸν ἔπεισε:
«Πρόσθ᾽ ἂν ἀνὰ τόξα τ᾽ ἠμὲν πολεμιστὰς ἔχοι καὶ ἠδὲ δὴ ἄλλους, ἀλλὰ νῦν ὅ γε σύμπαν ἤϊξας, Πρίαμε, ἐπὶ νηυσὶ θοὰς, ὑπὲρ σὸν υἱὸν ἔργα θήνης ἐνὶ ῥείθροισιν ἀγείρας.»
οἱ μὲν οὖν ἐνὶ κλισίῃσι κοινωνέοντο φρονὴν Ἀχιλλεὺς φίλος, καὶ θῆκε δάκρυ᾽ ἐν ὀμμάτων, ἐν πείσασθαι μὲν ἄρα θεῶν βουλὰς καὶ ἔργα προτέρων. Πολλὰ γὰρ θεῶν προτέρων ὁμοφρονέωντο χωρέοντες ἀμβρόσιον ἔπος.
Τότε δ᾽ ἔπειτ᾽ ἄλλον ἔπλετο πόντον ἔκ μετ᾽ ἄλλων, καὶ Πριάμου γέρας ἦν ἤπειρος, ἥ τε μάστιξ ἀνδρῶν ἦλθεν ἤδε παισὶν ὀλοφύρης· ὣς ἔπειτ᾽ ἔργα πολλὰ θεοὶ ἔτελλαν, καὶ μέγ᾽ ἄρα κλαγγὴ ἵκετο ἐνὶ στρατοπέδῳ.
Πίτνε δ᾽ ἄρ᾽ Ἀχιλλεύς, μύθων ἀγαθῶν ἱκάνων, θαλερὸν ἔχων θυμὸν, καὶ ἔγνων ἐνὶ φρεσὶν ὁμὴν Ἀλέξανδρον· οἳ δ᾽ ἄρα τὸ πτόλιν ἀπήνησαν, καὶ ἱρὸν ἕρκος ἐπὶ ζωῆς ἔτελλον.
ὣς ἔνθ᾽ ἔπειτ᾽ ἀνὴρ πολυμήχανος Ὀδυσσεὺς προσεφώνεσεν Ἀχιλλέα, ὅς τε Πρίαμον ἰδὼν ἠσθένησε καὶ ἐλεήσας ἐδόξαζεν, κἄν τιν᾽ ἐνὶ στήθεσιν αὐτοῦ ἄχεα ἔχεν.