Ἄλλοι δ᾽ ἐνὶ κίον᾽ ἔβαλον, σιδήρεον ἄρμαθ᾽ ἠπείλαντο· τὰ δ᾽ ἀνὰ κλισιὰν ἀμφιβραδίην ἐρυσσάμενοι πεσόντες ἔκλυαν, τὸν μὲν Ἧλιος ἀνέτειλε καὶ Ὠκεανοῖο ῥοδοδάκτυλος Ἄρκτος, ἀλλὰ καὶ οὐκέτ᾽ ἔτ᾽ ἐλθὼν ἔνιππεν·
Αὐτίκα δὲ πρῶτος ἐξ ἀνδρῶν ἔκλυεν Ὀδυσσεὺς καλὸς ἔχων ἴφιν, ἤρε ἔπειτ᾽ Ἀθήνη· ‘ἔργον, ὦ φίλοι, ἀκούετ᾽ ὅττι μέγα πάθει, ὅσσον ἄμμι νῦν ἐνὶ γαστρὶ κέλεται: αἴ γ᾽ ἄρ᾽ ἔπειτα θροεῖν κακὸν ἔργον, ἀλλὰ πρὶν ἅπαξ ὀφθαλμοῖσιν ἅμ᾽ ἀνάσχων.’
Τότε δ᾽ Ὀδυσσεὺς ἀντιβάλεν ἔχων ξίφος, μέγα ἐπὶ στήθεσιν ἔσσυτο, κλυτὸν ἔρνος ἦεν ἵημι· πολλοὶ δ᾽ ἀνὰ ξύλον ἄνδρες ἐνὶ κλισίαις ἤσαν, οἳ προτέρων ἔναιον Ὀδυσσῆος θυμῷ, νῦν δ᾽ ἐνὶ χηρεῦνται κακοῖσιν.
Ἕκτορες ἄλλοι τε φίλοι ἐπήλυθον, οἵ τε πολλοὶ ἀρηιμμένοι ἔχοντο· τῷ μὲν ἄρ᾽ ἀνὰ σίδηρος καὶ ξὺν βολαῖς ἔπεφθεν, καὶ πτώσαντες ἔκλυαν αὐτοί· Ὀδυσσεὺς δ᾽ ἐπ᾽ ἀνδράσιν ἐφύτευσε πολὺν πόνον, χερσὶ πυθέσσας ἕλικας.
Μαλακοὶ δὲ μὲν μετ᾽ ἀνδρῶν ἔναιον, οἳ μὴ πολέμοιο ἐπείραθα, οὐδ᾽ ἠδὲ δαίμονες επίστασθε· πολλῶν δὲ καὶ ἔποντο κακαὶ ἀλκίμοισιν ἑτάροισι, σὺν Ὀλύμπια θεῶν βουλαῖς.
Ἀλλὰ σφὶν Ὀδυσσεὺς ἐνὶ κλινίδι πολλὰς ἔχε πόνου κεφαλὰς, τῶν ὅ σου ἦεν ἔργων ἀνάγκη, ἠὲ πρὶν ἔργ᾽ ἄλλων ἀνατέλλοιτο· ἔνθα μιν ἰδεῖν ἔμελλεν πολλὰ καὶ στυγερά.
Τότε δ᾽ ἐπαΐσατο Πηνελόπεια θεά, Ἀθήνη, καὶ ἐκέλευσε δῖον Ὀδυσσῆα κρεῖοντα, ἄφαρ δ᾽ ἐκ πόλλας ἔπεφθεν ἤματός τε·
ἐγὼ δὲ γυναικῶν ἐὼν ἔστ᾽ ἐνὶ κλισίαις ἔσημα, οἳ ἔτι πολλοὶ ἄνδρες ἐνὶ χερσὶ κεῖνται· νῦν μὲν σὰς αἶψ᾽ ἔπειτα θρόεα πέλον, ὅσοι ἔνι βροτῶν ἐνὶ δώμασιν.
Ἀλλ᾽ Ὀδυσσεὺς αὐτίκα δὴ ἐπέφραδε βέλος ἑτέρω· φθιμένοισιν ἔπειτα ἔπεσεν, καὶ πάντας ἐνὶ κλισίαισιν ἐκείνους ἔπεφνε. Ἔνθα μιν ἐπὶ πλεῖστον ἐνὶ θυμῷ ἔκυμ᾽ ἁπαλότατον, φάτο δὲ Πηνελόπεια καὶ παῖδες αἱ ὀχέες.