quae inimicitiae dolorem utrique nostrum fortasse aliquando, dedecus vero certe numquam attulerunt. successori decessor invidit, voluit eum quam maxime offensum quo magis ipsius memoria excelleret ; res non modo non abhorrens a consuetudine sed usitata etiam et valde pervagata . neque vero tam haec ipsa cotidiana res Appium Claudium illa humanitate et sapientia praeditum per se ipsa movisset, nisi hunc C. Claudi , fratris sui, competitorem fore putasset. qui sive patricius sive plebeius esset—nondum enim certum constituerat —cum hoc sibi contentionem fore putabat , Appius autem hoc maiorem etiam quod illum in pontificatus petitione, in saliatu, in ceteris meminerat fuisse patricium.