Καὶ οὖν, ἔφη, ὦ Σώκρατες, Ὅτισθ᾽ ὧδε μὲν ἄνευ δὲ τοῦ ὀνόματος, καὶ ἄνευ τῆς συγγενείας, καὶ ἄνευ τῶν ἀκούσματων ἐν τῷ βίῳ, οἷόν τε ἂν ἦν ἡμῖν τὸ ζῆν ἐὰν ἤθεμεν δηλώσαι τὸ δίκαιον, καὶ τὸ ἀδίκως ἔχειν;
Καὶ οἱ τῆς ψυχῆς αἱρετοί: ἡ μὲν ἐπιθυμίας, ἡ δὲ θυμοειδὴς, ἡ δὲ λογιστική· οἷον ὄντων οὗτοι, ἀναγκαστέον ἐν τῇ πόλει καὶ ὑπὸ τῶν νομιζομένων ὁμοίως οἰκεῖν τὸν ἥδιστα καὶ τὸ ὀρθότερον ἕκαστον.
Ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἴσθι, ἔφη ὁ Σωκράτης, ὅτι ἡ πόλις ἐκ τῶν ἀνάγκης ἔσται, ὥσπερ ἐν τοῖς ἔργοις, ἐξ ὧν ἀνάγκη ποιεῖν· τοιοῦτοι γὰρ οἱ λόγοι.
Καὶ ἄρα, ἔφη, δεῖ ἡμᾶς ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν τοῖς τῆς πόλεως μέλεσιν ἐπιμελεῖσθαι, ὅπως οἱ τοιοῦτοι ἄνθρωποι ἔσωθεν ἄγωνται τῆς πόλεως, οἵ τε τὰ ὅπλα ἔχουσι καὶ οἱ νομοθέται, ἵνα μὴ τὰ πρᾶττα ἀποβάλλωμεν.
Ἔτι δὲ, εἶπον, ἡ πόλις ἂν χρῄζοι ἐπιστατῶν τῶν ἑκατέρων, ὥστε δεῖ ξυνάγειν ὑπουργοὺς καὶ ὑπηρέτας, ἵνα τὰ τῆς τροφῆς καὶ τῶν ὀΐκων καὶ τῶν ἄλλων, ἃ χρὴ σαφῶς ἐπὶ τῆς πόλεως, τῇ τάξει γίγνηται.
Καὶ τούτων τῶν πραγμάτων ἡ ἀρχὴ οὐχ ἁπλῶς ὑπὲρ ἀτόμων, ἀλλὰ ὑπὲρ τοῦ ὅλου· καὶ ἔπειτα δεῖ ἀποφαίνεσθαι τοῖς νέοις, ὡς καλῶς καὶ συμφέρον ἔχει ὑπὸ νόμων ζῆν.
Τότε μὲν οὖν ὁ Γλαύκων ἔφη· οὗτοι οἱ λόγοι μοι δοκοῦσιν ὑγιαίνοντες, ἀλλὰ μὴν λέγε, ἔφη, τί ἔτι δεῖ; πολλὰ γὰρ ἔτι λέγεις.
Ἐκεῖνος δὲ ὁ Σωκράτης ἀπεκρίνατο· δεῖ γὰρ ὑπάρχειν καὶ τὰ εὐθυμοῦντα, ἵνα οἱ φύλακες μὴ ᾖσαν ἄφρονες, ἀλλ᾽ ἔχουσιν ἀρχὰς τῶν ἠθῶν, καὶ μουσικὴν καὶ γυμναστικὴν συνδυασμένην.
Ἄρα οὖν, εἶπον, δεῖ τοὺς νέους παιδεύειν· καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ τὴν μὲν μουσικὴν ἐν τῇ ὁρᾳ τῶν νόμων, τὴν δὲ γυμναστικὴν ἐν τῇ σωφροσύνηι, ἵνα μὴ τὰ ἄκρα μέν ὄντα καθίστανται.
Καὶ μάλιστα δὲ χρὴ τοῖς φύλαξιν ἐπιμελεῖσθαι τῆς καλῆς μουσικῆς, ὅπως ἀκούουσιν ὑγιεῖς μύθους καὶ ὑγιεῖς ὕμνους, οὐ μὴν ἀλλὰ ψευδεῖς μύθους περὶ τῶν θεῶν καὶ τῶν ἀπ᾽ αὐτῶν γεγονότων ἀποστρέφειν.
Τοῖς δὲ εἰδήσιν τοῖς νόμοις χρὴ διδάσκειν ὡς δεῖ ζῆν ὑπὸ τῶν δικαίων νόμων, καὶ μάλιστα τοῖς νέοις ἐπεκτείνοντος τὸν τρόπον ὥστε ἡ πόλις ἀληθῶς ἀγαθὴ γενέσθαι.