Miser Catulle, desinas ineptire, et quod vides perisse perditum ducas. fulsere quondam candidi tibi soles, cum ventitabas quo puella ducebat risusque candidi diligebant tibi, amabam et volebam, nunc te cognovi: quare etsi impensius uror, multo mi magis es vilior et levior. qui potes nihil ducere amare, tace; est enim, quicquid lubet, iure tuo. at tu dolebis, cum rogaberis nihil: sic vis, ut noris, ut taceres; obsecro, redi, ad te redeo, vale, quo puella ducit, nec meum animum modo feret nefas. invitus, avarus, nihil est prius: nil possum, Catulle, parare tibi consilio. saepe miseros tabellaeque et libelli, quidquid habebam, proavi fecerunt; quare, ut voles, amare—mihi te relinquere nihilo minus—vale.
Miser Catulle, desinas ineptire: quamquam multum dolendum est, aut optandum futurum, caveto, ne idem iterum fieri putes. non tam meae modes atque animi sunt, sed tuos et maiores, qui nunc sunt: omnia periere tuae luxus et risus. relinque iam ista, ne fletu lacrimis tarde mire patria. nunc iam ex ordine gradiendum est—tibi doctum pallium et decens numeratio verborum; quid vis libris pariter, quid amare, quid non—intellego. sed caveto: redi, te rogo, et amabo, nec meum animum modo feret nefas, invito te ad me redire.
Cenabis bene, mi Fabulle, apud me paucis, si tibi di faborint, diebus, si tecum attuleris bonam atque magnam cenam, non sine candida puella et vino et sale venusto; haec si, attuleris, venuste noster, cenabis bene; nam tui Catulli plenus sacculus est aranearum. sed contra accipies meros amores, seu quid suavius elegantiusve est: nam unguentum dabo, quod meae puellae donarunt Veneres Cupidinesque; quorum munere multa mi acceperunt venustas: nam castum esse decet pium poetarum, ac verum hoc est quod tu, Fabulle, vis, ut liceat nobis, quantum est oculis nostris, esse beatis.
Hic est liber meus, recens et ortus, quem tibi commendo—lubens: nil pluris offeram, nil minus; si tibi placet, recita atque audi. mihi crede, amice, nihil est dulcius in vita quam mensa bene instructa et risus candidus puellae; sed cave ne quis nos comitetur malevolus, quod tibi placeat imperti et velle. si tibi di faborint, cenabis bene, et duos, tres, quattuor annos post, si bene vivemus, meminerimus huic cenae, et dabimus operam ut laetiae servet.
Noli putare hanc esse longam adorationem; breviter dico quod opus est: veni, sequi me, sed noli metuere risus alieni; cenabis bene, mi Fabulle, si tibi di faborint. nam quod ad me attinet, meum est animum laudare modicum et non amplius; et si quid est, id referes modo cum voluptate. haec sunt, quae volo dicere; nunc iam discede, et ad cenam meam parare, quia dies festus est et laeta convivia expectant.