Θρασύλος. Καὶ Σιμωνίδη, φίλε, τίς σε, εἴπωμ᾽ ἀληθῶς; ἀκασίγνητοί εἰσιν ἢ φίλοι; ἢ μή τίς ἐλθὼν ἐμοί; ἢ πάντ᾽ ἀκούων ἐκεῖνος; ἢ καὶ σὺ τί μοι ἔσχες;
Μόμμοφος. Εἶπον μοι, εἰς ὁδὸν ἔρχου καὶ σὺ γ᾽ ἴσθι: ἐγὼ δὲ προτέρως ἦλθ᾽. Παῖδες ἄγετε, ἄγω δ᾽ ἐγὼ Βουκολίδης: ὦ τῶν χαρίεντων ἄγων,
Θρασύλος. Ἄλλον, ἄλλον, Μόμμοφε· οὐ γὰρ ἀκούσομαι τρόπον. Ἀκούσας ὅδε ἔφη: Ἰδοὺ τὸν ἐμὸν Δημήτριον·
Μόμμοφος. Καὶ οὐχ ἅπτεσθ᾽, ὦ φίλος; τί δέ σοι ἔχων; ἔχε δὲ καὶ κεράσας. ἔστι δ᾽ ὅτι γλυκεῖα τὰ λόγια: ἔχουσιν ἄρδην ὥσπερ ἔχουσιν οἶνον.
Θρασύλος. Ἔπειτα ἔλεξα· ἄγε δ᾽ ἄγε, μὴ λοιδορεῖ μ᾽ ἔτι, ἔστι γὰρ ἄριστον, οὐ γὰρ ἀναιδὲς δεῖξαι·
Μόμμοφος. Ἔχομεν οὖν ὀλίγως λόγον· ἀλλ᾽ ἔπειθ᾽ ἄγε δῆμον, ἄγε δῆμον, ἵνα κατ᾽ ἀλλήλων ᾖ πρᾶγμα.
Θρασύλος. Πρῶτον μὲν οὖν ἄκουσον· εἶπα μὲν ἔγωγε, ὅτι Δάφνις ἔσται καλὸς ὑπὲρ παντὸς, καὶ χρῆται τῶι ἄνδρι τῷ ἐμοί.
Μόμμοφος. Ἔπειτα καὶ ἔγωγε ἐφώνησα· 'ὦ Δάφνι', εἶπα, 'τὶ πάθε; οὐκ ἀκούεις'; καὶ ἐκεῖνος μὲν ἐγέλασε, καὶ ἔχαιρεν, ἴσχετο δὲ μύθου.
Θρασύλος. Τότε μὲν ἠρόμην· πῶς δὲ τοῦτο; καὶ ὁ Δάφνις ἔφη· 'ἀλλὰ μὴ λέγεις ἀνθρώποις· ἀλλὰ σὺ μόνον, ὦ φίλε, ἔχε τὰ ἔνδοξα.'
Μόμμοφος. Ὅσα δ᾽ ἂν φράσῃ, ἔπος εὔηχον· ἐγὼ δ᾽ ἔπειτα ὑπεκρίθην· 'οὖν ἔστω, Δάφνι, τὰ φροντίζοντα', καὶ ἐπὶ τοῦτο ἡμᾶς ἔστιν ἄγειν.
Θρασύλος. Τότε οὖν πάντως ἔστι μοι γλυκύ· καὶ ἔτι δ᾽ ἔφη, 'ἔρχεσθ᾽ ἔπειθ᾽ ἔγωγε', καὶ ἡμεῖς ἦμεν εὐφροσύνης.
Μόμμοφος. Καὶ οὕτως ἔλεγον, ὅπως Δάφνις τὸν ἀοιδόν, ὅστις ἀείδει τὰ καλὰ, μὴ ἀπολείπῃ τὰ πρόβατα, ἀλλὰ ἄγειν αὐτὰ πάντα.
Θρασύλος. Ἔπειτα δὴ ὁ Δάφνις ἔφη· 'ὦ φίλοι, ἐὰν μὴ ἔχωμεν ὕλω, οὐ δύναμαι ποιῆσαι τὰ ἀλγάνα, ἀλλὰ χρὴ ἡσυχᾶν.'