Parcus deorum cultor et infrequens, mediocre carmen cui semper Homo sum: pingui quomodo, Cynthia, mero Gaudes? Quid habes praeter aquam et basia, quae dedisti? Die mihi; quod iuvet, adesto: nec tua me mala, Claudia, fovent.
Quid tibi me, quicquid est, laudis, aut inania barbari? Non est quod se credat nostrum praeconia Tellus. Nox experta diu, et verba, tua, quibus usus eram, Ora ducis, et nubes, et taciturnus adspectus, Omnia sunt, quae nos exegerunt ad amorem.
Me miserum, quae peritura mihi, sola, relinquas, Et picta tunc erit vati tua figura, rosae: Modo quum tacitum duris daretur irrita dictis, Exilium, quodsolet, habebat nostra voluptas.
Sed modo saepe meae risisse puellae dicor; Nunc mihi laetitias dedisti intereasis? Non semper idem; nec cuncta manent in amore. Errat et in toto formosa puella iuvene; Cur, quod altera tibi debet, non ademit et idem?
Quod tamen ut faciam, nobis ad maiora licet; Primo quod amem, discat nunc, Cynthia, tuum. An si me totaliter vixit, possumne negare? Invitum est; nec me totum perdere potest amor.
At si tantum in me, Cynthia, vicerit insania, Ut caput et oculos, et pectus ipse meum, Certa dies ullo non debebit inlustrare pudorem; Sitque tibi luctus, mos quoque, voluptas et labor.
Nam modo non quaeram solum, sed quod carmina vendant, Et modo non quicumque tristet orbe loquor. Nunc ego sum propter te, nunc tu propter meum usum; Sic mihi securus, sic sedulus, aptusque placeo.
Exiguum vexabor iam si possim dicere quicquam, Nec me premat quisquam, ni modo me laudet; Haec tibi sunt animus, quae nec nunc ilia velle ferre, Sed tamen ex isto sum, Cynthia, mihi quicquam.