M. Valerius Martialis liber primus epigrammatum ab se XIII. et XLIX. ad Patrem Rufi recens editus est. Ex hac recensione xxviii. epigrammata addidit, cum reliqua e re in re mutasset. (Prooemium.) Nunc est bibendum; nunc pede libero pulsanda tellus: nunc Saliaribus ornare pulvinar deorum tempus erat dapibus atque vocibus. (1)
Non amo te, Sabidi, nec possum dicere quare: hoc tantum possum dicare—non amo te. (2)
Fulsere quondam candidi tibi soles, atque ibi nostrae formae fuit in imagine verae: nunc tua pauperies, et caret pulvere mundi, nec tamen, ut pellex, perire putas. (3)
Invidit mihi tumido pectore virtus: vis consilium capere, sed deficit usus. (4)
Quis tam ferus est, ut non sit mitis? qui tam durus, ut non moveri possit? O sarcina, nihil est quod non feras, dura manes! (5)
Geminus sum; talis monstrantur mihi—alter ego: nam mihi si quis erit similis, par est. (6)
Ictus est, ore cupido contempta libido: sic est vitio ista mihi, tanquam mihi moleste. (7)
Adde quod veteres consilium bene saepe probant: ante laborem fructus datur. (8)
Aequam memento rebus in arduis servare mentem. (9)
Dextra petita laesit: frangat opus. (10)
Quid mirum, cur tu te decimas? quia te decimas? tu me decimas? quod causa? ut saltem curae tuo. (11)
Renuente deo fidem servare paro: nam cum fata negent, solus sum. (12)
Quid faciunt homines? ut pecuniam sibi maiorem cupiant. (13)
Si tibi meo tempore miles plurimus fuit, nunc alius est: interiit, decedunt tempora; altera manet gloria. (14)
Quod si, Lucane, tibi cecini, non est miraculum, nam carmina lingua nostra cantantur: audiatum est tibi, audiaturos: qui non audire volunt, nil est quod faciam. (15)
Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Latio: quo non Homerus, sic Cinna tibi latet. (16)
Non est mea luxuria, sed natura modestia: quod spero, agendo nequeo. (17)
Quid miraris? estne aliquis, qui non dormit frustra? ut nostros nati, sic nascuntur omnes. (18)
Nulla est ingeni, quod non modo facilis; sed etiam rarus est. (19)
Dic mihi, cui satis est, cur ego tibi dem? si quid est, restat: totum nihil est. (20)
Ridentur homines, nostraque miserere; sunt qui nos: nemo stirps, si id audet; semper auctor. (21)
Multa novit, facitque minime. (22)
Fons alit aquas; sed et ignes haurire pergit. (23)
Sermo hominum plurimum valet, si sit mens bona. (24)
Quod sapis, amare memento. (25)
Non est omnia posita in bonis: est quaedam laus in mediis. (26)
Fugienda vetus luxuria; sed et nova est insania. (27)
Si vives, ut eris, scias vivere. (28)
Comes in forum venit acta; nullum gaudium: ecce fuga. (29)
Est vitae summa brevis; sed, ut fit, fit. (30)