Tityre, tu patulae recubans sub tegmine fagi silvestrem tenui Musam meditaris avena; nos patriae finite procuramus, et occidit Damoetas; arva inter vos et me dispertitae; tu, Polycestï, ille, quern rapuere, et nobis ad miseros restitit amissos, Vos quoque, o multum vicini, amici, quare querimini? quid enim est quod, dum resta sevit, nostra ab ersivae turba relinquat aratra Tiguri? Nunc age, velut ager nostrae, matres, dum vana corpora pulchra remordent, unius mihi, o Meliboee, quamvis invidoso licet, dum modo est, doceas.
Ecloga I (Tityre, tu patulae)
Publius Vergilius Maro
Original language · as published