Διότι συχνά μνημόνευε ἐν ἑαυτῷ τὰ ἔξεργα, ὅτι τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων ἐπιπολαῖον καὶ ἀσεβές· ὅτι τοῦτο ὅλον τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς ἐπεργάζεται, ὅταν πράττῃ τι ἐκ τῆς ὀρθῆς φύσεως· μὴ ἐκπλήσσεσθαι οὐδὲ ἐκλυόμενον ὑπὸ τῶν ἐκτὸς· μνήμην ἔχειν ὅτι σὺ ἔχεις τὴν σκέψιν ὡς τὸ ὅλον οἰκοδομεῖν.
Πρὸς κλῖμα ἔχε, ὅτι οὐκ ἔστιν ἄλλο τὸ ἀγαθόν ἢ σύμφωνον εἶναι τῷ λόγῳ· ὅτι τὰ ἔξωθεν οὐδὲν ἀφοῖτα, καὶ τὰ πάθη οὐκ ἔχουσιν τό τι τὸ ἔργον σὺν τῇ ψυχῇ· μὴ ἄρχεσθαι ὡς ἂν ἡ ψυχὴ ἀνάγκη ὑποτάσσει τὰ γεγονότα.
Πάντα ὅσα ἐν τῷ κόσμῳ συμβαίνει συνεπικουροῦνται τῇ φύσει· μὴ δειπνῆσαι πρὸς ἔπαρσιν ἢ ὑστερήσει τῶν ἐκτὸς· σκέψαι ὅτι πάντα ἐκ πηνίου καὶ ἐκ χρόνου συμβαίνει, καὶ συ ἐν τῷ μέτρῳ τῆς θέσεώς σου ἔχεις τὸ ἐσχάτιον.
Ὅταν ἀναστῇς πρωΐ, μνημόνευε πρῶτον ὅτι ἔχεις πρὸς ἀνθρώπους ζῆλον, κρύπτε τὰς ὀργὰς· οὐ γὰρ ὅλως ἀναγκαῖόν ἐστιν ὅπως ἂν ἀνασχῇς ὧν ἄλλοι λέγουσιν· ἔτι μὴ ἔχε τινὰ προθυμίαν ἐκ τῆς δόξης.
Μηδὲν ποιεῖν ἄνωθεν πρὸς τὸ ἀγαθὸν μέγα, ἀλλὰ τὰ καθ᾽ ἡμέραν· ἔργα μικρὰ σὺν ὅλῳ τῷ λογικῷ· μὴ διαφθείρειν τὸν καιρὸν ἐν ἀμελείᾳ· ἔχε τὴν ψυχὴν ἑτοιμοῦ ποιεῖσθαι τὰς πράξεις.
Ἐξετάζου τὰς κρίσεις σου καὶ τὰς προθέσεις· οὐδὲν γὰρ ἔστιν πλέως ἑαλωμένον διὰ τὸν βραχύν· μνήσθητι ὅτι ἡ ἀρετὴ οὐκ ἐν λόγοις ἀλλὰ ἐν ἔργοις ἐστίν· μήποτε ἄδικον ἐννοῶντας ἐλέγῃς ἑαυτόν ἀμελῶν.
ὅτι ἡ ζωὴ βραχεία καὶ πᾶσα ἐν κινδύνῳ· οὐ παριόντων ὑπὲρ τῶν ἡδονῶν τὰ μεγάλα· ἔχε τὸν νουν τοῦ παρόντος, ὅπως οἰκοδομῇς τὸ ἤθος ἑκάστου ὡς ἀπαίτησιν τῆς φύσεως.
Μηδέποτε ἐπιθυμῶν δρᾶν ὡς οἷός τε ἄδει· ἔχε πάντοτε ἐν ἑαυτῷ τὸν σκοπὸν τοῦ δεῖν· ὅσα σαφῆ καὶ ἐπιτακτικὰ, ταῦτα ποιήσον· μὴ γίνου σκλάβος τῶν ἀπολαύσεων.
Ότι οἱ ἄλλοι ἄλλοι ποιοῦσι, ὑπὲρ τοῦτο μηδὲν ἀγανακτεῖ· ἐκ γὰρ τῆς φύσεως αὐτῶν οἱ πονηροί· σὺ μένε ὡς ἀνὴρ δίκαιος καὶ φιλάνθρωπος· μὴ περιμένεις ἀνταπόδοσιν.
Εἰρήνευσον ἐν τῷ βίῳ· ἔχε μηχανὰς ψυχῆς ἡσυχίας· μὴ ὑπὸ τῶν φαντασιῶν ἤττον ἀναστέλλου· δυνασεὶς ἐν τῷ ἐντός ἔχειν τὴν ἀρχήν.
Πάντα ἐστὶν ὡς δέντρον ἡ φύσις· φύλασσον τὸ σπέρμα τῆς ἀρετῆς· ὅταν ἐμπεσεῖς εἰς πειρασμὸν, ἀνάμνησιν ἔχε τῶν πολλῶν παλαιῶν ἀνθρωπίνων παραδειγμάτων.
Μὴ φοβοῦ τὸν θάνατον· ὅτι ταὐτὸν ἐστὶν τῇ φύσει ἀπολῦσαι· μὴ ἐπιμένεις ἐπὶ τῷ ἔξωθεν· ἔχε τὸν νουν σῆμα τῆς ἡσυχίας.