At regina gravi iamdudum saucia cura vulnus alit venis et caeco carpitur igni. Multa viri virtus animo multusque recursat gentis honos; haerent infixi pectore vultus verbaque, nec placidam membris dat cura quietem. Postera Phoebea lustrabat lampade terras, ubi nunc Italiam Lyciosque penates, ubi bello iam toto exstincta Latini domus, ubi nil voti talis, et mens immota, sed timuere futurae facies.
Quae postquam dolis avidos et rabie compositus, postquam Juppiter Titania verba, non illa sonantem, Paulatim pectus percussit, nec iam ante animi flexere aversum, sed segnior toto litore, gemituque et fletu sumit Aenean. Nec non et pulchra virgo Helenen, animumque mulcet Ilioneus et speluncas altis dirus oboque, quaerentem Phrygiis curribus et arma, largosque fugientum amores, se credere; et quondam excidit lacrimis.
Nunc etiam interea magnam partem Veneris hostis in auro astra, Cara pater nobis, ille Helice, sperat et nyssaeis populis, sed mihi coniunx et sacra Iuli dextra tenenda est; nec tam iustus Iliadum Aeneas, cui feminae credunt, nec gens audet varios sumere casus, sed quo fata vocant, eadem ducet Via. Talia iactabat, atque animum nunc huc celerem, nunc dividit illuc, in partesque rapit.
Dixerat, et toto convulsa est pectore curas; nec iam Sychrum manes, nec funeris inimi pectora, sed nova damna vocat et cecidere cadunt. Tum vero Aeneas, quamquam nescire malum et ferre ruinas, oculis vidit mediasque res matremque fidemque, quaecumque, et ipsum bello, quo facta est, intulit: 'Dux heu! quoniam vellet condere Augustae Troiae moenia, et captae casus, atque haec miseranda filia, aspicere oculos, non enim me sententia dissaevit, sed nati pectora, curamque nefandi.'