Οὐ τῶν λόγων ἀνάγκη τρέφου, ἀλλὰ τῆς προαιρέσεως· ὅπερ δὲ θρέψει τὸν λόγον, τοῦτο καὶ τὴν ψυχήν. Μηκέτι διανοῇς ἀμφοίν· ἕνα ἐθέλειν τὸν λόγον, ἕνα τὸν νοῦν καὶ τὴν προαίρεσιν. Ὅσα τὰ μέρη τῆς ψυχῆς, τοσαῦτα καὶ ἀνάγκαι, καὶ πάντα σὺν ὁμόνοια, καὶ τὸ πρᾶγμα ἁρμονίη.
Μηδὲν οὖν ἐκτὸς τῶν πραγματικῶν καὶ ἔσω τὰ γραπτά σου. Μνήσθητι τὸν σκοπὸν σου, καὶ ἔργῳ μείνε ἐν ᾧ οἷός τε εἶ. Μὴ ἀποσπῶ τὰς δυνάμεις σου ἐκ τῶν ἀναγκαίων, μὴ ἐν πολλαῖς διαθέσεσιν εἶναι διασπώμενος.
Πάντα τὰ ἐπιφανοῦντα ἔξωθεν ὡς ξένα θεωρεῖν, ἔργα τῶν ἄλλων, μὴ ἔχοντα τὴν δύναμιν βλάψειν τῇ ψυχῇ, εἰ μὴ σὺ τῇ προαιρέσει. Οὐδὲν ἐν ἡμῖν ἔξωθεν ἀγαθὸν ἢ κακόν· ἐξ ἡμῶν τὰ γίγνεται. Ἀκούων ἢ ὀφθαλμοῖς ἢ ῥήμασι ταῖς προαιρεσεῖν ἡμεῖς μονάχα.
Ἡ φύσις οὐδὲν ἀποβλέπει πρὸς τὸν ἄλλον, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἴδιον ἔργον· σὺ ἔστω τὸ αὐτὸ καὶ μὴ διψώμενος ὑπὲρ τῶν ἐκπρεπῶν ἔξωθεν. Ἡγοῦ ἐαυτὸν ὅτι ἀναγκαῖον ἔχεις τὰ πρακτέα καὶ τὸν ἔλεγχοῦν τῶν ἐπιθυμιῶν.
Ὅταν πρὸς τὰ τοιαῦτα ἔλθῃς, μνημόνευε ὅτι τὰ πάντα ῥεῖ καὶ μεταβάλλει· οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ πράγματα, τὸν χρόνον καὶ τὰ μνήματα. Μηδένα ἄρα ἀποκρούειν ἀλλὰ δεῖσθαι τῆς ἀντοχῆς, ὥσπερ ὄργανον τῷ ἀνέμῳ.
Οὐ κατὰ τὰ ῥήματα ἀλλά κατὰ τὰ πράξεις ἀξιολογουμένων· ἔργον γὰρ ἀξιόμαρτυρον. Μὴ προσδέχῃς τὸν ἔπαινον οὐδὲ τὴν ὕβριν· ἀλλὰ τὸ αὐτὸ μὲν ἡσυχίαν, τὸ δὲ δόξαν ἀποφεύγειν.
Μηκέτι ἄλλους κακῶς νοεῖν ἢ διαβουλεύεσθαι· οὐ γὰρ ἐν ἄλλῳ τὸ κακόν, ἀλλ᾽ ἐν ἐστί τῇ προαιρέσει. Οἱ ἄλλοι πράττουσιν ὃ οἱ φύσει ἔδει, σὺ δὲ ἐν ἐαυτῷ χωρὶς ἀλαζονείας τὰ σεαυτοῦ ἔργα φυλάξαι.
Ἐπεὶ διὰ τοῦ χρόνου πάντα ἐπανορθοῦνται, μὴ ἀθυμεῖν· ὅσα ἔχεις νῦν, εἰρήνην καὶ ἀφήραν· τὸ μέλλον ἔχει τὰ ἑαυτοῦ. Μάθε ἀνέχεσθαι τὰ μηδὲν ὑπὲρ τῶν ἐκ των πραγμάτων ἀναγκαίων ζηλωτέον.
Ἐπιχειρεῖν ἑκάστῳ τὰ τῆς φύσεως ἔργα· μὴ φιλονεικεῖν περὶ τῶν ἐκτὸς· ἔσωθεν μόνῳ ὄντι τῷ νοΐ ἄξιον καίριον ἐστίν. Ἀσκήσασθαι τὴν ψυχὴν εἰς ἡσυχίαν, ὅθεν ἀναβλύζει ἀρετή.
Οὐ κωλύει τὸν ἄνθρωπον ἄλλος οὐδείς, εἰ μὴ ἑαυτός· τὰ πάθη καὶ ἡ ἀμέλεια. Γνῶθι οὖν τὰς ρίζας τῶν κινήσεων καὶ ἀπότρεψον ἀπὸ τῶν ἔξωθεν ταραχῶν.
Ἐνθυμοῦ τὰ βραχέα τῶν ἡμερών σου, καὶ ὅτι τῷ θανάτῳ πᾶν ὅμοιον· οὔτε δυστυχίαν πολλῇν μέλλειν, οὔτε μέγα τὸ ἀγαθόν. Ὅσα εἶπεν ἡ φύσις, ἐκεῖνα ἀκολούθει· μὴ ἀντιλέγεις τῷ πεπρωμένῳ.
Ἀστροφαίνειν εἶναι ἡ ψυχὴ ἐν τῷ παρόντι, μὴ προσδεχόμενος τὰ μελλοντικά· ὥσπερ ὁ παῖς ἐν τῷ παίγνιον, οὕτως καὶ σὺ ἐν τοῖς δειγματισμοῖς τῆς ζωῆς.
Τὰ πρὸς τὴν ἀνθρωπίνην κοινωνίαν ἀναγκαῖα ποίει· ἔργον γὰρ ὑγιὲς τὸ κοινωνεῖν. Μὴ ἀποστερεῖν σεαυτόν τῶν ὀφειλωμένων· ἔχε δὲ κράτος ἐν τῷ εἶναι δίκαιος.
Τὸ τέλος τῶν πραγμάτων ἔμπροσθεν ἔχων, μνημόνευε ὅτι πάντα διελεύσονται· ὁ θόρυβος καὶ ἡ δόξα τοῦ κόσμου πρόσκαιρα. Μείνε δὲ ἴσος ἐν ἡσυχίᾳ καὶ ἀρετῇ.