Ἕκτωρ δ' ἔπειτ' ὑπὸ σάκος ἔδραμε καὶ ἀσπίδας ἔσχεν ὅπλα, καὶ σάκεσσιν ἑοῖσιν ἔζων ἐπὶ κροτάφους. οἳ δ' ἄρα χολωθέντες ἐν κλισίῃσιν ἔχον σύρεσκον, πολέσιν ἠπείλαον ἀνὰ πτόλιν, ἥ τε μεγάλη καὶ ἤματι λαμπρῷ οἰνοχόωντο ἡμέτερ᾽ ἀγορήν.
Ὣς ἔφατ' Ἀχιλλεύς, ὅς τε καὶ ἀνέπτολις ἐνὶ μάχῃ ἔμελλε: ὀπυῖσιν δ' ἄρα ἔχευεν ἀνίους ὑπέρβησαν ἐκ θυμὸν ἔχοντες. τῶν δ' ὑποστρέφειν ἔπι πτολίεθρον, κλυτὰς γυναῖκας ἐν κλισίῃσιν ἐλέγχειν.
τὸν δ' ἄρα φθίνουσα κῦδος ἔκβαλεν ἐπὶ χθονὶ μέγα: Ἕκτωρ ἦλθεν ἐς πτόλιν καὶ Ἀνδρομάχην ἐνὶ δόμοισιν ἐκεῖσε. ἔνθ' Ἀνδρομάχη τὰ πρῶτα κατέδεξεν ἔργα καὶ εἶπε καὶ ἄρα φθέγξατο:
«ὦ πατὴρ Ἀστυάνακτες, ἑῷ ἕδρας ἐνὶ δόμοισιν, ὦ τέκνον, ὦ ξεινή, ἥτις ἀμείνονα καὶ ἐμὸν ἦμαρ ἐντεῦθεν ἔσσεται, τίς τοι ἀνδρῶν ἐνὶ πτολίεθρον ἂμ διέσεισε; οὐ γάρ κεν ἦσθα νύκτας ἄξειν, οὐδὲ ἔργα λαβεῖν.»
τῇ δ' ἔπειθ' Ἕκτωρ πάντοσε φρένας ἔπεισε καὶ ἔλεγε: «μή σε κλυτὰ νηῦς αὖτις ἀπολέσσειν, οὐδέ μ' ἔστ' ἄρ' ἐν ἔργοισι θεοὶ βοηθοί. ὥς μοι θυμὸς ἔχει, οὐκ ἔπ' ἀνδρασί, οὐδὲ ζωὴν ἀπαλλάξομαι· ἀλλ' οἶμαι σὺν ἐμοί, ἵνα φίλον τέκος ἔχῃς.»
Ἀνδρομάχη δ' ἔπειτ' ὀμφαλέην σήπεν: «ὦ τέκνον μοι, ἐπεὶ ἔσσεται ὅδ' Ἀργεϊφὴς ἐν πολέμοισιν, πῶς ἂν ἔγωγε σὺν σοὶ ἔμενον; ὃ γὰρ παῖς ἔφησεν, ἐνδείκνυται ἡμῖν· οὐδέ που ἔστ' ὑπὲρ χθονός, ὅσσον ἔλασσον ἔμ' ἀπολέσσειν.»
ὣς ἔφατ' Ἀνδρομάχη καὶ ἕρπετο σπαργάνοις ἔχουσα τὰν ἐν χείρεσσιν· Ἕκτωρ δ' ἐνίσσυτο καὶ ἀνὰ μῦθον ἀντέλεγε: «οὔ τοι ἐγὼ μέγας φίλος, οὐδέ σε ἀτρεκέως ἀνιάω· ἀλλὰ πολιὰδες ἄνδρες ἔσονται ἐνὶ πτολίεθρον, καὶ σοὶ καὶ τέκνῳ χαρίζηται.»
Καὶ ἀλλήλοις ἔπειτ' ἔσχον πολὺν ἔλεγον, ἕδματα τεκαίνονται, κλύσθε δ' ἄρα πολὺν ὄλεθρον· πολλοὶ δ' ἐνὶ στρατοπείῳ ἀκούουσιν, καὶ δάκρυα ἔπεσεν ἐπὶ γῆν. Ἕκτωρ δ' ἐβάστατ' ἄρ' ὀμφαλόν, καὶ Ἀνδρομάχη ἔτι χεῖρα σφίσι πίπτει.
ὣς τ' ἔπειτ' ἄρα ἔβαλεν Ἕκτωρ ἔνδον, πολέος ᾿Αχαιῶν φθίνουσα μάχης· ἔνθ' Ἄτρεϊς Ὀρέστης καὶ ἄλλοι πολύκνημοι ἄνδρες ἐμίχαντο, καὶ Ϟεῖνοί τ' ἔτι πατρὸς θυγατρός τε ὀρίσαντο.