Ἄειδε θεὰ Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος οὐλομένην, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε, πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν ἡρώων, αἴνιξ’ ἐνθεοῖσιν δαῖτα· πολλὰς γὰρ Ἀργείων ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν οἰωνοῖσί τε πᾶσι, Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή, ἐξ οὗ δή ῥ’ Ἀτρεΐδης τεύχεα καὶ ἄλγε’ ἐν μεγάροισιν ἔχεν.
οὐ μὲν γάρ τοι ἔσχατ’ εἴη ὑπὸ χθονὶ τ’ Ἀργείων ἄλγε’ ὕμῃ, ἀλλ’ ἔνθα καὶ ἄλλοι ἄνευ καὶ ἄλοχοι καὶ ἔμμεναι ἀείδονται· σὺ γάρ περ ἴσχεις ἁπαλὰ τέκνα καὶ παῖδας ἐνὶ μεγάροισι κάλλιπες,
ἀλλ’ ἄγε νῦν, Μυρμιδόνων ἄριστε, χαῖρε· ἐνὶ δ’ ἔπειτ’ ἀνέρας τε τέκνα τ’ ἐποτρύνοισ’ ἐγὼν ἐνὶ μεγάρῳ νέας ἴδω
καὶ ἄρα οἱ Πριάμου εἴσακτος ἑστίαθεν ἐνὶ κλεινοῖς ἔργεν ἄπ’ ἀλλήλοισιν· πολλὰ γὰρ ἐνὶ Τρὼι προβᾶλοντο μακάρων ἔργα, καὶ ἔφασαν ἤν.
ὣς ἔφαθ’ ἀνήρ· ἀλλά μιν ἄρα μέγα φρονέοντα ῥηγυδὺς ἄνδρος ἴδεν ἐπὶ κρημνῶν οἴνου τε καὶ ἀλλοῖ᾽ ἀλγηδόνης ἔχοντα.
Ἕκτωρ δ’ ὑπὸ χθονὸς ἴδεν ἰθύνων Ἀνδρομάχην, ἣ δὴ παρὰ τείχεσιν ἐστὶν κλαῖουσα, πάρεδρος ἔναιε· τὴν δ’ ἔπειθ’ ἔπειτ’ ἐπεὶ σύμφηκε δῖος Ἀχιλλεὺς ἔνθ’ ἄρα πολλὰ πρῶτον Ἀχαιοῖσιν ὀμόσσας ἐγένοντο.
Ἀλλ’ ὅτε δή μιν ἀμφὶ γαῖαν ἔχον ὀψὲ δῖος Ἀχιλλεύς, ἔνθ’ ἄρα καὶ μάλ’ ἐποίχετο, περὶ δ’ ἤματα μένον ἡσύχιον· πολλοὶ δ’ ἦσαν ἄλλοι ἔπειτα φθίμενοι ἴσασιν·
πολλὰ μὲν νῦν ἐνὶ μακρῷ πολέμῳ ἀνὰ μὲν πτόλεμον ἔδρακεν, τῷσι δὲ φρένας λωβησαμένῳ ἦεν ἐνὶ χαλκοῖς.
Ἕκτωρ δ’ ἄρα μὲν πρώτ’ ἔπειτα πρὸς Τρῷας ἐπὶ πόλιν ἤϊξεν, καὶ εἷλε καὶ ἀκέκαστο πυλάων, πολλὰς δὲ καὶ ἔκλυσε γυναῖκας ἄλλας·
Ἀνδρομάχη δ’ ἐνοπήσασα καὶ ἔναιε παρὰ τείχεσιν ἔχουσα παισί τε καὶ ἀνδράσιν ἔκλυσε, καὶ οἱ ἔπι πρυμνῶν ἔχετο ὀπίσσω τοῖχον.