Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ Πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω· πολλὰ δ' ὅ γ' ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὅν και νόσφιν ἀνδρῶν, ἀλλ' οὔτι θεὸς ἔπαθ' ἢ θάλασσα· ὃς τ' ἔβη βουπλῆς Ἀργείας πομπὰς,
οὔτε πρὶν οὔτε νῦν ἐμὶν ἀνθρώπων ἐμοὶ πρῶτον ἐπὶ νειόμενος ἔκλυσε πείσμασιν, ἀλλ' ὅτε μιν Ἀργείων ἡγήτορες ἔλεγον ἀντιθέων πολέμοιο σκηνῆς, τὸν περ ἴσον ἔδοντο, ἀλλ' ἐμεῖο δὲ νῆας ἔλυσα.
Πολλὰ κείνων ἔργα θ' ἔρησεν ἔνθα καὶ ὧδε, ἀνὰ δ' ἄνδρας ἐλάμβανε, ἵν' ἔτ' ἦεν ἔργα, ἀλλ' οὐκ ἐνόησεν ἀνὴρ ἠδὲ θεὸς αὐτὸν ἐσπείρατο, ἔπ’ ὄχθαις ἠδὲ νῆας περὶ θαλάσσης θαμαίον ἴδεν.
Τῇ μὲν οὐκ ἀγάθων ἔσχεν, ἀλλ' οἳ ἄρ' ἔχον, οἳ θ' ἔκτενον, ἀνθεῖν ἦσαν Ἕκτορος πύλαι, ἔνθα σφίσι παῖδες Ἀχαιῶν ἔστησαν ἐς πόλεμον· αὐτοί τε καὶ ἄλλοι ὑπὲρ λίθων ἔσχοντο.
Ὅτε δὴ θεὸς ἀποτράπεσκε καὶ θρασὺν ἔβαλεν πόλεμον, Πρίαμος ὁ γέρων ἐνὶ δόμοισιν ἤϊξεν· βαρεῖαν αἰδὼν ἔχων καὶ θρήνους πολλοὺς ἐν φρεσὶν, οἵ τ' ἄνδρες ἔβαλον ἀνὰ πτολίεθρα καὶ λίθους καὶ θύρας.
Χαῖρε δ' ἐπ' ἠριγένειαν, ὦ Πατρόκλε, ὅτε μιν Ἀχιλλεὺς ὀλέσσατο παῖδα Πολυμήστορος, καὶ τότε μὲν ἀπὸ δόμων Ἕκτωρ ἐξῆλθε λαβὼν χεῖρας οὐράμενος χαλκῷ, ἐν δ' ἐνὶ σπέρμασιν ὑπ' ἄκμονος.
Αὐτὸς δὲ Πρίαμος, παμπάλαιος, ὃς πᾶσιν ἦν ἐνὶ φρεσὶ, ἔβη πρὸς σκηνὰς Ἀχιλλέως, ἔχων δῶρα πολλά, ἀλλ' ἥδ' ἐπὶ φρεσί· λύπη δὲ καὶ ἄχος τὸν ἐπέρχεται· ἀνδρῶν ἦν ἐνὶ καρπῷ ἵμερος.
Ἀλλ' αὐτὸς μὲν ἔσχε προσηιὼν ἐπὶ κορυφῇ σκήπτρον, οἷ ῥ' ἄρ' Ἀχιλλεύς, ἀνὴρ ἑκὰς λύπης· καὶ προσέφη Πρίαμος· ὦ τέκνον, πολλὰ γὰρ πόνου ἔσχε γῆρας ἔχων, ἔπειτα σ' ἀπελάσω ὀιζύος ἐνὶ δόμοισι.
Τότε δὲ Ἀχιλλεύς, μακάρων νόος, σιωπᾷ καὶ δάκρυα πολυπλόκαμος ἐπόρεσεν· ἐπειδὴ δὲ Πρίαμος ἔπεμψε χεῖρας, ἔκτεινε προσηύδα, ὅπως ἄλλοθεν ἀνθρώπων ἔργα σοφίσαιτο· 'οὔκ ἔστιν ἄλλος ἀνὴρ οἷος οὗτος, οὐδέ μιν θεοὶ ἔκτανον·' τηνίκερ' ἔπειτα σιγῇ κεῖτο.
Τὸν δ' ἔπειτ' ἔπεσεν ἐν χερσίν, καὶ ἄμφω πολύκλαυτον ἦσαν, ἔνθεν δὲ καὶ ἐνθεν δάκρυα ἔρρεον· ψυχὰ δ' ἐμπλήσθη θανάτοιο ἀηδόνος, οἷο θυμὸν ἀνήρ, ὅτ' ἐνὶ μάχῃ ἔπαθε κακὰ πολὺ πολλὰ.
Ἐγένοντο δὲ ἔπειτ' ἐπὶ φίλησι πᾶσιν, ὅπῃ μιν ἔσχατον ἐν δόμοισιν ἀναπαύσωσι θεῷ· ποτε μὲν γὰρ ἦν ἀνὰ πτολίεθρον κεῖσθαι, νῦν δ' ἀπέβαλλον ὑπ' ἄλγεσιν· ἔνθα ἔσχεν ἔνια ἔργα.
Ἔνθα δὲ νήπιος ἔην Ἀχιλλεύς, παρηίδες ἐν χερσὶν πρίν, ὅτε θεοὶ ἐπέμβαλον, καὶ ὃς ἔπειτα πρὸς Πρίαμον ἐπαμείβετο λόγῳ ἁπλῷ· ἀλλ' αὖτε μὲν ὕστερον ἐνέπνευσαν ἔργα καὶ εἶδον πόλιν ὀλίγην εἶναι.