Vides ut alta stet nive candidum Soracte, nec iam sustineant onus silvae laborantes, geluque flumina constiterint.
Nulla firma est vita: sed saepe tempus in horas deducit vitamque labentem revocat. Nunc et adesto, nunc non permittor.
Nunc et adsistam, nunc et fletus animo misero contorque, nec me perstat ullo deo iuvante fateri.
Nunc et rediturae voces et imago vultus amati saepe noctes vigilans excitat, et mens anxia nullum discerptum levat dolorem.
Occasus enim aeternae nepotis, opportunas dedit dies; nunc et iam rapida fervet nocte favilla, et venti leniter prospiciunt.
Iure igitur magna nec miseri divites plebem contemnunt, sed saepe cupiditas ingenua frangit quasque voluptas torquet.
Quam multa vezan terris rebus, quae mentes hominum in Lucerna definiri cogunt, et quidquid est praeteritum, fors tollit.
Ergo, vacuas mentes et cibum crudi luxuriae potius speremus, dum tempus est, dum curae neu sint; carpe diem, quam minimum credula postero.