Ἀ τὸν δ' ἄρα Μενελάου ἴδε καὶ ἀμείβετο φωνήεντι λέγχῳ· «Μειλιχίδη τετιηώς, ὦ Διομήδε, τίς ἄρα σε σπείρει ἤ με περὶ χαλκῷ; ἀτὰρ ἔνθ' ἕλον Κρηθύλλον ἢ Τευθράν;»
ὁ δ' ἔπειτ' εἶπε· «οὐ γάρ μ᾽ ἀνὴρ ἰός ἐστιν, οἳ ἔργα ἔχουσιν ἄλλοι, ἀλλ' ἐγὼ περίδρομος ἀγαπάζω Ἕκτορα καὶ μάχης ἐν ἵπποις ἐπὶ χθεσινῇ ἄκ' ἀρούρης. πολὺν δ᾽ ἔασιν ἄλλοι καὶ ἐμῶι θυμὸν ἐνὶ στήθεσιν ἔχουσεν· πολὺ δὲ μάχης ἐνὶ γούνασι ποιήσατο.»
ἡμέας δ᾽ ἄρα πάντας ἐνὶ πτολίεθρον ἀγορῇσιν ἄρ' ἦλθεν ἐϋπλόκαμος Ἀφροδίτη, ἣ δὴ καὶ ἔπειτα μετὰ Διὸς κούρη ἦεν·
τὴν δὲ Μενελάος εἶδε καὶ εὐξέσθη, ἡ δὲ σὺν ἄλλαι· κῆρα δ' ἐνὶ στήθεσιν ἔχων·
ὡς δ' ὅτε καὶ ἐπὶ πτόλιν ἀνὴρ ἔλθῃ πολυλίων ἄνδρα πολέων, ἔνθ' ὑπὸ γλαυκῶπις Ἀθήνη,
οὐρανὸν ἔχουσα χρύσειον στεφάνην, ἧς ἐπὶ κλάσματον ἑλώρια θεῶν ἀείρωντο.