ἤρι γὰρ ἤειρεν ἠέλιος, ἄρ' ἔγχος ῥεῖα φερέσκεπτον ἔρυσσ' ἠδε κοιμήσας Ἕκτωρ ἠίθεος·
τὸν δ' ἔνθ' ἄρα μιν χιτῶνας ἑκάεργος Ἀθήνη κατένευε θυμῷ,
σὺν δ' ἄφαρ ἀντίθεον ἑτέρωθεν προσηύδα ποσσὶν ὀξείῃσιν:
«οὐδέ με Διὸς θυγάτηρ ἐστὶν, οὐδ' ἐμὸν ἄρ' ὄλεθρον αἴνυται·
ὄφρα πολεμίζων τ' ἄρα πολλὰ πεφραδμένα ἀνὴρ ἔσται.»
τότ' ἄρα Πρίαμος ἔνιπε θυμῷ ἀγήνωρ ἔχων ἵππους:
«ὤ μοι, θεοί, ἦ τοι ἀνάγκη, ὦ φιλότητι τ' ἐσσομένη,
ἤλυθ' ἤδη Ἀχαιοῖσιν, οἳ μιν ἔδειραν καὶ ἔθαψαν ἄνδρας.»
Πρὶν δ' ἡμέρῃσιν ἔπειτα πημαίνεσκεν ἔργα μεγάλα.
ναίει δ' Ἀχιλλεὺς μεγάλων ἐνὶ κλισίαισιν ἀργυρότοξος,
ἔνθ' ἔπειτα φθέγγοντο κατὰ χερσὶν ὑπὲρ νηλέος αἶα.