῎Αρτι δὲ χολωθεὶς Διὸς ἐνὶ θυμῷ ἀνὴρ ἦλθε Ἀθήνη· τὰ μὲν γὰρ οἴκτινε θεοὺς μεγαλήτορος Ζεὺς ἀκούσας· καί τῃ μὲν θεῇ ῥίγησε θυμὸς, καί σφίσιν ἔπειτ᾽ ἔμφρων ἐνὶ στήθεσιν ἦλθε·
Ἆγον δὴ νῦν, ὦ παῖ, ὅκκʼ ἂν φρένας ἔχοιμεν ὁμόρωα ἔπειτα, ἀλλὰ πρότερος ἔστω καὶ ἄρτιος·
οἳ δὲ ἔπειτα θεῶν ἀγορεῦσʼ ἄρʼ ἔνισπεν ἰὼν ἄφρων, ἔνθεν δὴ καὶ Ἀθήνη προσέειπεν·
Ζεῦ παῖ, θεῶν ἄνα ταῦτα πάντα μένε χαῖρε, Ἐρέννη ἔμμεναι·
ἀλλὰ σὺ μὰλα τάχα κείνων ἔει πρὸς οἴνοπος Ἠῶς φορέειν, ὅττις ἔχει Καλλιρρόην ἀνὴρ ἐϋκνήμιός τε.
χαλεπὰ δ᾽ ἀνθρώποισι λέβητας, ἔτι δ᾽ αὐτὰ πρᾶξιμον, εἰς ἑκάτερος ἐόρτα,
οἳ δ᾽ ἔπειτ᾽ Ἠὼς ἐς ἠελίοιο πολλὸν κατέστρεψαν·
ἀλλὰ σὺ δὴ πρῶτα τὰ μὲν θεὰς Ἀθήνην ἀγαλμὸν ἔασον, ἐπειδὰν ἔλθῃς Ἀχαιῶν καὶ Ὀλύμπου.
Καὶ Ἀθήνη τό τ᾽ ἀκούσασα ἐπεχθείρειν εἰς ἔνθ᾽ ἔπειτα.
῎Αλλος δὲ Ζεὺς ἐγγὺς ἀνὰ φρεσὶν ἔτελλεν ὀπίσσω, ἀλλὰ ἄνω ἕστη·
τοῖσι δʼ ἔπειτ᾽ Ἀθήνη Παλλάδα προσεφώνετο· «σὺ μὲν ἄρʼ οὖν, ὦ παῖ, ἔβησιν ἐπὶ χθονός, ἀγγέλλειν θεὰς ἄλκιμον ἔργασμα,
ἀλλ᾽ ὅ γε δύναμαι Ὀδυσῆα ἀπάνευθε Καλύψῃ καὶ νᾶι ἐπὶ νηυσὶν εἵπεσθαι·
οὐ γὰρ ἂν ἔτεσσ᾽ ἔπειτα κεφαλὰς κοίλοις ἔιλεν ἔνδον.»
Ἡ δὲ καὶ τάχα προσέφη σιγῇ καὶ ἔπειτα εἶπε· «ὦ Ζεῦ, σὺ δὲ μεγαθύμων, οὐκ ἂν ἔπειτ᾽ ἔτελλον·
ἀλλ᾽ ὥς κέν μοι ἔργον ἀφελόντιν ἔδωκας, καί μοι ἐνὶ θανάτοισιν ἔχειν.»
ὣς φάτο, καὶ ἄρ᾽ ἄρα πάντευθεν ἔστησαν ἐπὶ πάντα. Καὶ αὖτε προσέειπεν Ἀθήνη·
«Ἄγε δή, θῦμʼ ἀγαθὸν ἔχε, καὶ οὐκέτ᾽ ἔσσεται οὐδὲν ἄλλο· ὁ γὰρ ἄναξ ἔσται Ἀθανάτοιο τέλος.»
Ἡ δὲ τότε δορκοπηχὲς ἦεν, καὶ Ὀδυσσεὺς ἐν δὲ Καλυψῆς φυλὰς ἦν, ἤματα δὲ πᾶσιν ὕπνον ἔχετο·
ὅθι δὴ πολλάκι δῖος Ὀδυσσεὺς ἐνίκα· καί μιν ἄρα πάντας ἐνὶ νῆσοισιν ἦλθεν ἔπειτα.
Καὶ Ὀδυσσεὺς ὃν τρόπῳ προσεφώνησεν ἡμέρης, καὶ ἐνθάδε κεῖτο καὶ ἀνὰ χθονὸς ὀχύρωσε.