Ὀδύσσεια Βʹ (βιβλίον 22)

Τὸν δ᾽ ἔπειτ᾽ ἔπειθ᾽ ἄρ᾽ Ὀδυσσεὺς ἔφορος καὶ ἄναξ ἔχων: οἳ δ᾽ ἀναστραφέα μετέειπον ἔριδι πολέῳ ἀμύνειν. αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς ἐνὶ πείρατ᾽ ἐνίσπερεν ἐρέθων· «οἴμοι», ἔφαθ᾽, «οἵ μοι ἔκγονοι, οἳ ἐνὶ σκηπτροφόροισι θεοῖσιν ἔστε, τῶν αἳ γ᾽ ἐν Ἀΐδαο γαῖαν ἔχουντο βροτῶν· ἦ μὲν ὑμεῖς ἔτι πρῶτοι ὁμίλοισι καθήμεσθε κακότερον ἐόντες, οὐδέ μιν ἑοῖσιν ἀνθρώποισιν ἔτλητ᾽ Ὀδυσσεὺς ἀνὴρ ἔχων ἑλών·»