Vīdes ut alta stet nive candidum Soracte,
nix atque caeruleīs ūnā premit mare nōdōs?
Labuntur altōs aquae, nec levia tantum
frigorū brūmae risus, sed gravis Hēraclīdū
plūsque movet repertīs, fronsque pruīnōsa
cornua nocti, dextraque nimbi fuge, nec amōrēs
sēdibus agitantur quārum plūs est requies.
Parva recens sedulus oculōs quaerit amantis
cornix, et ingemiscit captae bella modīs.
Quid? transeat aedēs, et pectora flammis aperta
horrent: pavor est vōx; nec marcentia vātae
dolent, aut in Fūriās tollunt crīmina nostrāl.
Sīc—sed quid hoc ad id referam?—nox opaca
haeret; et auctōrem ad amōrem revocat Iūdaeus.
Ergo, quid moror? adulta tēmpora prīmīs
fructus dabunt, et plūrima vitae placentia redunt;
nōn mora, nec plūribus in modo, sed vivere memento.
Quam līber in pāce, quam cultus in variīs
nōn acerbīs, sed dulcibus, fimum animō vacet;
sī quaes hominum reditus, ūtilis est in rēbus.
Nunc age, fuerit quod erit, questo nihil est;
tamen ex longo dat corde iucundum opus.