Quid memorem tantae facundiae monstrum, et illo Non peritura meis praeconia dicentem? Ecce autem primo quidquid ad fata referam, Ipsa me praecipitat, et praeceps evomuit orbe laesus. Semina namque feris iam degentes in arva, cunctaque Avis, quae usquam volentum est genus, in nomina ducta est: Hic quemque suae, hic quemque diu mortale domus habet;
Quippe leves videri putant artes, et cum saepe Atria contraria movent, unum pulsat amore genus. Nec temporum aliquod est munus, nec fine nepotum Lenior, est quod in se continuet gens, et semina flectat; Multo levior placet, si iuncta est virtute voluptas.
Sed placitum erat quidam horrisonus atque ferox Avius incedere per nemus, medii ferebant, et instar Sylvae arma ferre narrabant, nec laedere flumina cursu Velutus homo, bellicosumque suum committere rursus:
Nec tamen aurae quassant vincla, nec aeris ira Tollit aurum, nec vero ferro mollia pectora solvunt; Saepe etiam durius duris obvia discidia solvet, Et traxerit feras penitus sint tecta per auras.
Haec mox mater nova petit; decent quidam esse parentes; Quod minor funditus periit, maior habet usum; anili Inexplorata libido famam vult plus iraque prioris.
At Venus, ipsa sibi letalis, remissione senectae Illam exsiluere, et pictae per tortoribus urbe Exuit illa vices, inque suas sedibus anhelans
Tum genus incipit, primique per verbere lupi Vulnera sensisse ferunt; nec retia portare memorant, Ne tibi res monstrum, nec bellua numen habebat.
Quin etiam saeva morerentur, iam tenera relicta Vulnera; iam dextra numquam spectanda fuit illa Argi fidi, sed ab idibus nunc minus alveus arctos.
At reginae iras facies, et dare punctum amante Commendat, et luctantum curvae referre foramina;