Quid istam spectas faciem? non attigit aurum, non signum ornatus: absit pudorque metusque; hoc est regia tormenti. quaeris ut dolens mentem, si quis a me fallitur idem, prorsus idem, dabo. auditum meum est a fatis: nondum finitus est locus huic doloris. occupat qui manes et terrae custodia Pactae, imago detestata domus. o miseri, quorum mutata sorte domus et ultione ruit! o quisquis es, qui luctum subeas, ut me excedat culpa manatque mali; ut me, ut haec sedes, ut mihi tantus error!
Nunc tibi, o rex, et patriis muneribus, et nomen regni parcendum erat? Curru fuit, Ast, tuus? gemitus, o pudorque crudelissimus! quam nox! quantae facinoris manus coniugis! Ipsa te deduxit ex aulâ? curam dominam ille amat? cur illa potest pati quamvis maritus? ne tenui loco gestae res examinata satisfaciat honori: nimis est opes et nimium dedecus.
Quid igitur est, curramus ubi est errandi locus? Quis est hic crimen quod in mea sors inciderit? Cuius ego haberem sanguinis sanguinem, non jointes hoc scio; nihil occuredit nunc mihi alienum: ipsa natura meam patrem odit, me odio meo coniungere praeceptum fuit. o mors, nomen miserabile! o quaecumque es, quae regnum habes atque orbem: da mihi consilium; quid enim est ultimum dolorem? quod volui, id fecisse parco. volui peccatum; ero obnoxius culpae. huc venio: quisquis es, servo iniquo reice querelas.
Quae meo fato idem est? quid est hoc, quaerere meum? Atqui non est consilium nec ratio: fata volentia non tolli possunt. nec desinam; nec ira remittet. numquid me fugit submissusque negotio? an expecto iam futurum? impius sum, qui culpas taedasque cernam, et illae manus parricidae erunt? hae voces adsunt: rumore cotidie facta: dolor hominum per urbem ruit. turbati populi vultus, nocturnaque silentia anxiis legibus impletur, et cunctis insomnis curae nuncus est. omnis hic dolor a principio ortus est; haec est primum genus lacrimae et luctus; intellego igitur aliquid direpte esse a manibus.
Cur ergo ut nequeam solvere cordis meae nodos? Cur non exuatur timor? non est liberum; solitudines avium me vident; ubi est illud cui sacrum effundam, in quo dulce et amaris misceam? quisduxit me ad fidem, ubi mihi bellua sit? quo regem in me inveniam?
Nunc, Pelopeio antro et hostili regno, ecce labor. ago, non sine luctus, si quis adhuc pudor, fuit. venerabile nomen Monte, et tremor mulierum; quae cumquam passu dominum meas tunc vidit? immo ego fui; ego hic, qui nomen foedum, crudelis, imputabam. miserum me esse fateor; ideo nunc manibus meis flagitare avidas: o me, o me miserum!
Quid est quod oculos in me conferas? quid istos vultus istaeve linguae? numquid mei quisquam verecundiam habet? aut quis iustitiae particeps? aut quisquam inventus est, qui mecum luctari possit? si quis est, aciendum est: iam venio ad ultimum. nomen ipsum probrare volunt; regnum, nomen, oculos, manes… quid me restat? quid est quod perferam?
At certe nil est quod fieri debeat, nisi ut sit patefactum: plus iam non possum celare; adflictor manibus, nec me impendio retineo. si quis me diligit, si quis me odit, audiat: accusator est inferorum ordo. delatus sum: devota manus, aversae dea, fugi protervae. ecce ducit somnus pauperi; ecce tectum! o misero mihi lumen, o nati maiora! ferte, si fas est, animos ad supplicia.