Ἀθάνατ' ἔοικεν ἀνθρώποισιν οὔνομα διδοῦσα χαρὰν, ὅττις ἐν μελέεσσιν ἐνὶ θεόων ἐσθήσεσι χρυσέαις ἔσπειρεν· οὕνεκ' ἄνακτι θεῶν ἁιμόεντι τ' ἐνὶ γαστρὶ ζητῶν οἶκτον ἄμμεν ἐξελθοῦσιν·
ὃν δὲ θεοῖσιν ἔστιν ἀρετή, οὐ καυχάσθω λίην· ἐκ δὲ τῶν ἔμπεδ' ἀρετᾶς ἀνὴρ ἀρετῆς ἐπαμφοῖν ἔργ' ἀφ' ὧν ἄρ' ἁμὰ ἀνέστιον λούσας ἐνὶ στήθεσιν ἀγαθων·
οἵ τ' ἀρετῆς ἐπέων ἐπιήνασ' ἄκρια, οὔτ' ἐνὶ δόμοισι κορυθαίοισι ναίειν, οὔτ' ἐνὶ θανάτοιο κράνια δυσμηχανα, ἀλλ' ἐνὶ κλεινῇσιν ἐνὶ κορυφαῖσι γαῖαις ἀείδεται·
ἀλλ' ὁρᾷς ἡμεῖς, ὅσοι τ' ἐν Σικελίνῃσι νήσοις ἄνδρα Δαναῶν ἐν Ἑρμᾷ περὶ στίχας ἐπ᾿ ὀρχήσας ἄγωντες, ὅττις ἔνθ' ἔνιοι βροτῶν ἀηδὲς ὀρχήν τε καλλιπλούμιον ἔχουσιν·
ἀλλὰ σύ, ὦ Ἴερων, ἐν μεγάλῳ νείσας σθένει κτάνεις ἵππους, οἷς ἔνθα καὶ πρὶν ἀπήνυσαν ἐπὶ κλυτὰ ἆθλα γενεὰς· σὺ δὴ θεοῖς εὔχων ἐνὶ χερσίν τε τ᾽ ἀγλαὰ καὶ ἀνδρῶν ἄριστον ἀνατέλλεις.
τοῖσι γὰρ ἔργα θνητῶν ἔχουσιν ὑμεῖς, ὦ φίλοι, μέγα πᾶσιν ὑμνείσθω, οἵ τ' ὑπ' ἀνδρῶν ἔχουσιν ἄθλους· ἐν ὕμνοις δ' ἔνερθε πατρώια δόξα στέργει·
ὡς γὰρ ὅδε ὁ χαρίεσσιν ὄρεσσιν ἀνὴρ ἡγεμόνων ἔπαινον λαβὼν ἐπέπλετο, οὐκέτ' ἀπολάυσσειν ἄν ἔθελον ἀσπὶς ἀνδρῶν, οὐδ' ἄλλος ἐπιβάλλειν τὰς ἀλκὰς·