Ἄγε δή, τὼ κωπὰν, ὦν ἀνθέες, ὦν φύλλα, ὦν ἀλκή, ὦν ἄνεμοι, ὦν κῦμα θαλάσσης, ὦν αἰγιαλοὶ, ὦν τὰ λιβάδια· ἀλλ᾽ οὔ μοι φαίνομ᾽ ἔχοντ᾽ ἐν θῦμῳ τὸν ἔρως·
ὦ Γαλάτεια, ἔγωγε πολὺ σ᾽ ἐφίλησα· τόδ᾽ ἐγὼ λέγω, ὅτ᾽ ἂν μέσσῳ πολυπύργῳ κόσμον ἔχων, ἴδω τινάς, ἤν μὲν εἰργάλωσέ μοι ἔχων ἐν χειρὶ ὠκέα ἔργα ἄλλων, ἤν δ᾽ ἄρα γε ποτε χαρίσεαι ἔμ᾽ ἀκούειν.
οὐ μὲν γὰρ ἂν ἐγὼ τ᾽ ὑπὲρ νήσων ἐπὶ ψαμαθίοις κλυτὰ ἔργα ποιήσαιμι, οὐδ᾽ ἄρα τις ἐνὶ σπηλαίῳ ῥηΐδιος ἂν δημεύσαιτο·
ἤδη μὲν γὰρ ἐγὼ πολὺς ἤδη κακός εἰμι, πρὶν ἔφυγον ἀνθρώπους, ἤδη δὲ χρυσὸν ἔχω καὶ μέλανος ἀνθρώπων τὸν χιτῶνα, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ αὖτ᾽ ἔχων ἔργ᾽ ἐπὶ χέρασιν.
ὦ Γαλάτεια, ἀλλὰ ποῖον ἐστὶν ἔπος, ὅν ἔγωγε λέγω; οὐ γὰρ ταῦτ᾽ ἂν εἴην ἀδήλων, εἰ μὴ σὺ μέ μοι ἐπινήνιζες ἐνθάδε, ἔτι μὲν θ᾽ ἀναπνέων πολὺν χρόνον, ἔτι δ᾽ ἀνά τ᾽ ἦμαρ ἐν ᾧ ξυνήσας.
οὐ γὰρ οὔνομα τι πρὸς σόν ἔχω ἄλλο, ἢτ᾽ ἐγὼ Πολύφημον ἐκάλεσα μὲν ἄνροπα, ἀλλὰ σὺ μ᾽ ἔδειξας ὥσπερ οὐκ ἄλλος·