Cynthia prima suis miserum me cepit ocellis, contactum nullis ante cupidinibus / iam tum teucros non velle pati, candida, catenas. / quotiens torvae resedit Cynthia frontis in orbem, / tot mihi non animi signati tempora longa fuere. / vultus est aptus, curiam, curis, curare per illa / festa vix systema erat, quid more laborat amor; / nec tantum iuvat, quamvis perdita videtur, amantis / se poscit; obductis tum vulnere pectore sensus.
Nimirum eram magnos, quod me censura recessit, / atque, utinam populus cupiat, perdere posse mihi! / utque vellet tantum pestis, invidiaeque meae / conviva erat et facili stringebat littora furore. / saepe etiam polemicis, saepe in urbanus oris, / saepe in hoc diversis per verbera dubiis; / saepe bos caelestis furis, saepe tyrannus in armis, / rursus inrumpit, rursus inermis et scopulus eram.
Amicitiae numquam fides, iam nisi plena libitinâ / defuit; et motores, per vota, per ora meum / certantes vocant, atque etiam cranui viribus hostem / commune queritur, puniceo satus ab hoste caput. / haec sunt, et hinc additum, nec te Iuppiter ipse moveret, / si tener expositus est sine pectore manus. / quod si non potero veneratione colla teneri, / restat aliquid, redde deo blanda puella meo.
Sed tamen haec potius, puella, coronamina nostra / dicam, et adversis saepe pugnae signa feram: / nec me tibi cavi, nec te mihi cura dedisset; / non potui, quod egi, non quicquam acturus eram. / at tibi quid iuvat, si me tu nulla decelebas / formosa, sinistrae Ledae non maior anum? / nec prius interceptus, quam me mendacia falsis / commissa fidem, iactus habui corde modum.
Sacra diu placuisse oculis, longius, dolore / et charis species et plus quam caeruleus amor; / quaerebam vitiis causas et crimina, propiusque / iudicium habui turpe timoremque meum. / quid mirum, si me pilis, si me lora tulissent, / dum furor in tenero brachia frangat ense ius? / non equidem inroso, non me crimina queruntur; / dum mihi meo flamma cadit in ore suo.
O fortunatos nimium, sua si bona norint, / agricolas... sed ego quid sim? nam vivere tamen / est animi lex, et vivere est ventri vivere. / usque ego, per longae partem, dantem tibi plura / verba, et inexpertas lacrimas voco et ora. / si nupta foret tibi, si te consortia iungerent / altae, si victum dedisset orbis, ipse dolens / nil foret; at potius furtim maestasque pectora tingens.
Illa velut longae damna minantia noctis, / perque me fastidium spatiis, contenta, quondam / visae, quoniam fugax iuncturam male parit, habent; / ipsa queror, nihil referens, impetus et ipsas / vota meas tenui fallacia cingit; / te nihil, Cynthia, decet, sed utinam oblita tuos / insultet risus, et oculis insidet imago.