Me pascunt olivea, me meserae fruges, et / Innsudit vites: quicumque cibaria Delius / Dedit, ille meos amavit; nec carmina nostras / Pectore composui sapientior ipse meas.
Non mihi Candide decet arcus, non arma decet / Carmine colluctans; fallor et ipse meus. / Non est in amoribus regia, nec dicere iussit / Veneris Augustus: placet indignus et hoc.
Habitat altera, toto nos pectore tota est; / Non me id decet: non est pro carmine facta. / Me pascunt valles, me venerantque seges, / Meque ferunt colles: est mihi Roma culmen omne.
Ille mihi notus erat—sed non sua tela—Delius, / Vinctus ad imum meo pectore redit: / Nostrae venti, quae regunt, nulla secunda / Tempora linquunt. Non est quod iuvat abire.
Quid refert? tantum in gremio nostra manus erant, / Et tibi, Delia, nostra pectora tacta, fuit. / Tam me mollis erat contentus amore recans, / Ut nulla tibi lingua deesset. Idem ego.
Et tamen haec possum dicere: quo magis adempta est / Persona, magis est anima manentis meae. / Non equidem amicitias reponam; sed et ira / Et metus et pignus animo nunc placet habere.
Sed tibi ne videar subitâ caruisse puella, / Plaudo flores et iam comminus amo: / Cui semel occurrens non est indignum, in omni / Caeli parte tamen arcuerit unda me.