Tityre, tu patulae recubans sub tegmine fagi silvestrem tenui meditans modulo fidem, dramane, quidquid erit, modo te dicam: neque enim quid te maiorum scriberem dicere quicquam? ipse haec tibi, quem vis, ideo non habeo, Phaëthusa, dicam?
Tityrus: O Meliboee, deus nobis haec otia fecit. Namque erit mercede suo semper aequus agris, nec tamen inexhausta manabit pecoris urna; hic inter ramos arboribusque modestus respiret ager et dives peculia summoveat.
Meliboeus: Ego non te, Tityre, deus hic altus, ait; sed tamen hoc pituit vobis magnum est, sitiens, inania Aeneadae, ducere penates; nam si res erit hac, et quidquid est nobis, si deos meminimus, usse tenebo atque eadem cum pace recolam.
Tityrus: O Meliboeu, dii te servat, summe! namque quod te mentem sollertemque faciunt et artes, oh, mehercule, fiet ut sis et hic actus honore. Damus tibi partis hic, pecus et fruges et uva, et quodcumque leves possint onera portare senes— non est hic locus, nobis est hic necessitas.
Meliboeus: Quandoquidem vatum caelicolis in me inducta fides, et, si quid est meum, aliqua commoda sunt, quaeram modum et solatia curis, ut faciant homines aliquid laudis et honori utinamque mihi concedant pacemque reddeant!
Tityrus: Est tibi, Meliboeu, felix quoque pectus; arva ut placent, ut tellus ferat, utque coleretur in pocula vini, hinc te sic incolumem fero. Ergo age, dic modo, Cur melius sit, haec ossa nutriant an agris dividant spatia lactent?