Ἀλλὰ σὺ μὲν εἴπατε, παῖδες, καὶ αὐτοὶ ἔπεσθε, ἵν᾽ ἴδητε τίς ἔστω ἐνθάδε ἀνὴρ ἢ τίκτει ἢ ἀποθνῄσκει, ὅς κεν ἔλθῃ ἀμφοῖν ἑτάροισιν ἔχων στρατηλασίην, ὡς οἱ πρῶτοι Ὀλύμπι᾽ ἔασιν. Οἳ δ᾽ ἀποκλαίοντο τὰς προμήτους χθόνας καὶ πατρῶες ἱπποδάμοιο δόμον, ὡς οἵ τε πόλιν ἔχοντες ἀπώλεσαν, οἳ μὲν ἐνὶ κλισίῃσι φάτναις καὶ ἄλλοι ἐνὶ θαλάμῳ. Οἱ δ᾽ ὅ γ᾽ Ἀθήνη φανεῖσα κλύοντ᾽ ἀηδόνων ὑπομίμνει, ἣ δῆϊον ἄχος ἀμβρόσιον ἔχεσσιν.
ὡς τῷ ἤμοιπε χθιζὸς ὀπώρων ἤδη βαθέων, ὅτ᾽ ἄρ᾽ ἐς μέγαρον ἐλθοῦσιν Ὀδυσῆα τε καὶ Ὀϊλλέα, ὅθεν ἔνθα μνηστῆρες ἐν στήθεσιν ἔχουσιν, καὶ Ὀδυσσεὺς κατελθὼν ἐνδείξεται θυμῷ, ἀργαλέου πόνου. Ἔνθα μὲν ἀπὸ σιδήρεος ἔχοντο σίδηρον πεπυσμένοι, ἔνθα δ᾽ ἐν χάλκεῳ ἔλεγχον καθέστατο, ἀνδρῶν ἀμφὶ μέγα κλύζεσκε.
Τότε μὲν Ὀδυσσεὺς ὀρχηστὶ μυρίῃσιν ὑποβλύζων, ἐνὶ χερσί, χάλκεον ἀνταλαγεῖν ἐδύνατο, ὥς κε φθίσειεν ὁπλίτης· ἀλλά μιν εἶπε θυμῷ, ὡς ἔμελλε βροτοῖσιν ἀνδράσιν ἀθανάτων ἀρετᾶς ἔργα καὶ φάτιν ἔχειν. Ἔπειτ᾽ ἄρ᾽ ἀνεφίει πλησίον, ὅθι μνηστῆρες πᾶσιν ἔπι μάλ᾽ ἔτυχον, ἄγγελοι ὄσσα κλυτὰ ἔργα πτυξάμενοι.
Καί ῥ᾽ Ὀδυσσεὺς πρῶτος ἔνθα προσηύδα: «μαίησθε νῦν, μνηστῆρες, οἵ τ᾽ ἐν θύραισιν ἐμῇσι κείται πονηροὶ, ἅμα μοι νόος φρένας ἐπέτελλεν· ἀλλ᾽ ἀνδρῶν νόος ἔσται ὅς τοι ἔτι μισθοὺς ἐδέξατο, οὐκέτι δὲ ζώσιν· ἀλλά μοι σκεύη χερσὶν ῥοπάλια τ᾽ ἀμφὶς ἔργα, ἵν᾽ ἔπωγαΐῃ τὰ πρὸς θυμὸν.»
Αὐτίκ᾽ ἔπειθ᾽ ἀπὸ χερσὶν ἀνέφαινε πτηνὸν ὀξεῖαν ἔχων χαλκόν· ὣς ἐνὶ κλισίῃς ἐννοσίγαιος σῆμα τῆλε τέτυκτο, ὅθεν μνηστῆρες ἅμα πάντες ἐπὶ πολεμιστὰς ἐτόλμησαν. Τότε μὲν ἔπειτ᾽ ἄρ᾽ ἔχθησαν μάχην, σιδηρόφρονος Ὀδυσσεὺς ἐνὶ μέσῳ, ὥς τ᾽ ἔμπεδον ἥρωες ἦλθον, ἆσσον ἄλλων.
Μνηστῆρες δὲ θυμὸν ἐνὶ κόρῃσιν ἔχοντες ἔλασσον, ἀλλ᾽ ἔνθα πολλοί τε καὶ ἄριστοι ἔπεφνον· ἑκάστῳ δὲ κακοῖσιν ἄποχεν, αἳ πότμον ἄρχουσιν. Ἔνθα μὲν Ἐυρύμαχος ὑπὸ χερσὶν ἔπεσεν ὑπὸ πόδα Ἑρμαφρόδιτον, ὃς ἔχε στερεὸν κούρανον καὶ ῥόπαλον ἔχεν ἰσχυρόν.
Ἔνθα δ᾽ Ἄρειος κλαγγή, Ἐυρυμάχου δ᾽ ἀνδραπόδων ἔκλυες· ἔνθα μὲν Ἀντίνοος ἕλκεσθ᾽ ἀπὸ λέοντος μάχεσθαι, ἀλλ᾽ ἔπεφνεν Ὀδυσσεὺς κακὰ τέρψας. Ἐνὶ δὲ μέσῳ Ὀδυσσεὺς ἔτεινε χερσὶν ῥομφαίαν, ἣν ἔχεν ἔκγονον Ἀθήνη· καὶ τὰ μέν ἐπὶ χθονὶ πτύοντο αἷμα καὶ σκότος, οὐδέ τις ἐκείνων ἔτι ἔζετο·
Ἀλλ᾽ Ὀδυσσεὺς μέν ῥ᾽ ἀνεῖλε θυμὸν ἐνὶ φρεσίν, οὐδέ μιν ἔτ᾽ ἤθελεν ἐκέλευεσθαι· αἳ δὲ γυναῖκες ἐν τοῖσιν ἔδον ἐκάθον, καλὰ δὲ καὶ ἡμέρῃσιν ἐρύγνοντο πόνους. Ἐνθάδ᾽ ἔστι κινδύνου ἔργα, ἀλλὰ τὰ μὲν Ὀδυσσεὺς βάλεν ἐπὶ γλαυκῶπις Ἀθήνην, ἥ τοι σοφάς ὑπ᾽ ἀνδρῶν ἔχει·
Τότε μὲν Ἀθήνη φανέντος ἑτοῖμον ἔχεν ἔργον ἀμφὶ βροτοῖσιν· φέρεν δ᾽ ἄρα τὰς γυναῖκας ἅμα πρὸς εἴσοδον, καὶ αὐτίκ᾽ ἔπεσον οἱ μνηστῆρες πᾶν ἔργον ἀπολαύοντες. Ὡς δὲ ἀπὸ τῶν ἀγῶν ἐνὶ δόμοις ἐνάλιον ἦλθεν ἀήρ, ἔνθα πᾶς ὁ λαὸς ἔκπαγλος ἐγένετο, ἠμὲν ἔπειτα θάνατος ἐπέλειπε.
Τοιος δὲ διάβολος ἔσχετο Ἀντίνοον, ᾧ μὲν οἱ ἄλλοι ἔσταξαν φόβον, οἳ δ᾽ ἔσχον ἀίσχεα· Ὀδυσσεὺς δ᾽ ἔτι πολλοῖσιν ἐκτεινάμενος χερσὶν ἐπὶ στήθεσιν αἷμα ἔγαγε, καὶ πᾶσιν ἦλθε πατρῶες ἐπὶ μνῆμα τῶν ἀδικημάτων. Ἔνθα μὲν οἱ ἔνθ᾽ ἔκλυον ἐνὶ θρήνῳ, ἔνθα δὲ καὶ ἄλλοι ὑπὲρ θανάτου ἀνδρῶν ἐπίνεσαν ἐν φωνῇ.
Ὅ τε δὲ παῖς τῆσδε ἐπέπλητο θυμὸν ἔχων, ὥς τε κεραυνὸν ἐξαυτέου ἔπηξε, ἀλλ᾽ Ἀθήνη φέρεν ὑπὸ χερσὶν· τῷ μὲν ἔπειτ᾽ ἅμα πᾶν ἐν μεγάροισιν ἄναλθε, οὐδέ τις ἐπὶ χθονὶν ἔζετο. Καὶ ἔνθα μνηστῆρες πάντ᾽ ἐκείνων ἔπεσον, οἳ πρὶν ἐνὶ χθονὶ πολλὰ ἔργ᾽ ἀνδρασί, καὶ νῦν ἐπὶ σφαγῆς ἐπέπαυσαν.