Vīdes ut alta stet nive candidum Soracte, nec iam sustineant onus silvae laborantes, geluque flumina constiterint acuto;
dissolve frigus ligna super foco large reponens atque benignius deprome quadrimum Sabārum Velabrumque:
semper eget nec voi spernat humilis amica vinum. Nunc est bibendum, nunc pede libero pulsanda tellus, nunc Saliaribus ornare pulvinar deorum tempus erat dapibus, sodales.
Antehac nefas depromere Caecubum cellis avitis, dum Capitoli immemor manus, et ruinae adsistunt antri; nunc et latentis proditor intimo Fescenninum Tibicinemque subterlabere sacro,
nunc et gracilis Musae caespite velato concelebrare iucundo certamen, iuvenesque recensemus omnemque morem celebrent.
Vitam mihi magna mecum ducite, non ego vobis, sed vobis nullus alter erit, qui me non requerit, amicos, vitae pars et laetitiae mea.
Quodsi me sine sensu et culpa manum sceleratosque per saevum hostem ducit, non est iam mihi cura pignora, nec status, sed vitiosus amnis et, quidquid erit, sortitus Caesar.