Ἐγερθεὶς πρωῒ, ἔλεγξον ἑαυτόν· πρῶτον μὲν τὸ εἶναι οὕτως ὀλίγον χρὴ ἀφοπλίζειν τὸν νοῦν ὡς εἰπεῖν· ἔπειτα τὸ τὸν παρόντα χρόνον ἱεροῦσθαι, ὡς εἰς θυσίαν, καὶ ἀποχῆς τῆς ἀναιδείας, ὡς μάλιστα τιμῆς ἔργον. Καὶ μὴν οὐχ ἡ μὲν ἀδυναμία τοῦ σώματος, ἀλλὰ τὸ δεῖν εὐθυμεῖν τῷ νοῒ.
Ἐστι καὶ τὸ ἀνθρώπους ἔρχεσθαι οἷον ἐπὶ τὰ ἔργα τὰ κοινὰ· ἔτι δὲ νομιζόμενοι ὡς οὐκ ἄξιον ὂν ὑπερβαίνειν τὰ τῆς φύσεως, οὐδὲ ἑτέρως ζῆν ἢ συναναστρέφεσθαι, ἀλλὰ τὸ κοινὸν ὡς τὸ τέλος εἶναι.
Ἐνθυμήθητι ὅτι μέλλεις τὰ τῆς ἡμέρας ταῦτα ἀποτιθεῖν· φῄς δὲ ἐκεῖνα ἔσται ἄλλα, ὡς ἀκριβῶς ὅ τι ποιήσεις νῦν· οὗτος γὰρ ὁ χρόνος ἔσται ὑπὸ χρείας.
Μηδὲν ἀργὸς γίνου, μηδὲ παραπλεύσας ἀπέγνωσκε· ἔχε τὸν νοῦν ἐν τῷ παρόντι, καὶ τὰ ἕκαστα ἐργάζου τὰ ἑαυτῷ δεδομένα. Οὐ τὰ μέλλοντα τὸν ἥλιον σκεπτόμενον, ἀλλὰ τὸν ἕκαστον πράξιν ὡς τέλος.
Ὅτι ἄλλοι ἔσονται ἀσεβεῖς καὶ δουλεύοντες τοῖς παθημασιν, μὴ καταισχύνου· περὶ τούτων οὐ νῦν ἔργον, ἀλλὰ τὸ ἑαυτοῦ ἐπιμελεῖσθαι. Εἰ δὲ βλάπτουσιν, ἰδοὺ τὸ μοῖρα καὶ ὁ νόμος· πῶς ἂν οὖν αὐτοῖς εἰκὸς τὸ ὠφελεῖν.
Μακάριον τὸ εἰδέναι ὅτι ἡ φύσις πάντων ὁμοιοῦ δεῖ ὑπάρχειν· ὅτι τὰ μέρη ἔχουσι τὸν ἑαυτῶν ῥόλον, καὶ τὸ ὅλον ὡς ἑνὸς σώματος συντελεῖται. Τὸ μὴ ἀρνούμενον τὸ κοινὸν οὐκ ἀδικεῖ.
Μηδὲν ἐναντιοῦ τῷ καθῆκον· εἰ γὰρ ἀδικεῖς, οὐχ ὡς ἄλλου τινὸς ἀδικήσας, ἀλλὰ ἑαυτὸν ἐβλάψας. Ἀρχὴ γὰρ σωφροσύνης ἐστὶν ἡ ἐπιμέλεια τῶν λογισμῶν σου, καὶ τὸ γνώθι σεαυτόν τὸ μὴ πλάνην ἔχειν.
Ἀνθρώπους ἰδοὺ πολλοὺς ἐὰν βλάπτῃ, μὴ ἄχθοιο· ἔχε ὅτι τὰ πάντα ἐπὶ τῷ νόμῳ γίγνεται, καὶ ὅσα βλάπτουσιν οἱ ἄλλοι, οὐκ ἐφ' ἡμῖν τὸ οὐσίαν ἔχουσιν. Φρόντιζε τὰ ἑαυτῷ, μὴ τὰ τῶν ἑτέρων.
Ὅτι τὰ ἀνεπιτήδειά σοι πράγματα οὐ μὴν ἀπεχθήσῃς· ἀλλὰ ἐπίτρεψον αὐτοῖς ὡς τὰ ἐχόντα τὸ εἶναι τῆς φύσεως. Τὸ δὲ σῶμα ὀλίγον, καὶ ὁ χρόνος βραχύς· μὴ οὖν ἀτενίσῃς ἄσκοπον ἐπὶ τὰς ἡδονὰς.
Πάντων δὲ ἐργασία σωφροσύνης, ἡ ἐλπίς οὐχ ἥκιστα· μὴ γάρ ποτε τὸν νοῦν ἐκτρέπῃς ἀπὸ τῶν καλῶν, ὥστε ἀπάτ' ἔσεσθαι. Τὸ πρακτέον ἐστὶν ἑκάστοτε τὰ ἐναντία φύσει μὴ φοβεῖσθαι.
Ὡς καὶ τοῖς ὀλίγοις ὡς πρὸς τὰ μεγάλα σκέψαι· οὐχ ὡς εἰς τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτημάτων ἀλλὰ πρὸς τὸ μὴ ἐπανιέναι αὐτά. Γίνε σοφὸς ἐν ταῖς ἡμέραις, καὶ μὴ ἐπὶ τὸ μέλλον ἀμέλειαν λαμβάνου.
Τελευτῶντας χρόνους μνημόνευσον ὅτι πάντα πταίσεις ἐστὶν ὡς ἀλόγον ἔργον· μὴ δέῃ σοὶ ἡ οὐσία ἀλλήλων, ἀλλὰ τὸ ἀκριβῶς ἴσασθαι καὶ τὸ ὡς ὄντως ἔχειν συνέχειν. Ἔχε τὸν νοῦν ἑτοιμον πρὸς τὸ ἀληθές.