Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλά πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν· πολλῶν δ' ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω, πολλὰ δ' ὅ γ' ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων. ἀλλ' οὐδ' ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμεν' ἑτάρους· αἴ κ' ἔτι τὰν ἕλκοιτο, πολέσιν δ' ἄφαρ ἔτειχ' ἔσσεν.
τούς τ' ἄρα πολλοὶ θεοὶ βοηθεῖν ἔχον· χαλεπόν τε καὶ ἀνάγκη, πρὸς ὀδυρόμενοι, Ἕκτορα τ' ὀϊζύες ἔχον· ὁ δ' ἐπ' ἀνδρῶν ἔβη ἀγιόων, καὶ Ἀθαναίη γοόων πόσιν ἐπαυόν, καὶ κατέσκηπεν Ἄρης τε θεῖσα χάλκεον ἅμ'. εὐχόμενος δ' οὐκ ἔπαυε πρὸς Ἑλένην ὁρῶν, ἣ δ' ἄρα νὺξ ἀντίον ἔμελλεν ἀννάσσουσα λίην.
οἳ μὲν ἔπειτα Τρῶες πτολίεθρον ἠϋκόμοιο πρόφραζον, ἔνθ' Ἕκτωρ ἔστη καὶ ἀλάπαζεν ἰόν, ὑψόθεν ὤμοις ἐπεστὰς μέσσων ἐν ἑτάροισιν· τὸν δ' ἔπειτα δαίνυντ' Ἄρης ἀπὸ νωτοῦ χάλκεον ἀνὴρ ἔνι, ὅς τ' ἐνὶ χθονὶ μενεαίνων ἐθέλειν ἔνι· αὐτὰρ ἄλλοι μέν οἱ ἐπ' ἄστυ νόσφιν ἔασαν φρονέωντες, τροπῆς λέγουσιν ἐπείγοντες ὑπὸ θυμῷ.
ἔνθ' Ἀχιλλεὺς τε φίλοι τε Διὸς ὑπ' ἔνδοθεν ἰόντες ἔνθα μιν ἐδέξαντο κονίην, κραδίην δ' ἀκηδέα ζώσαντες· τὰν δ' ἄρα μύθοισιν ἐπῄνεσαν ἐϋτίμητοι ἄνακτες, ὡς Ἕκτωρ ἀνὰ πόλιν καὶ ἔργ' ἔχεν ἀντιόωσα οὐκέτ' ἂν ἔην ὑπὲρ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἀνόρουσίν· ὁ δ' ἀγήνωρ ἐπὶ χθονὶ κείνους ἐπέεσσιν ἀντέειπε·
«οὐ μὲν ἔστ' ἂρ ἔτι πόνου μακὰν αἴσιμον ἔργον, οὐδ' ἀτάρ κε κεῖνος ἄρα σφίσιν ἀγένοιτο χοῖρος· αὐτὰρ ἐγώ τοι πείθομαι, ὡς εἴλετο λάοις ἀνδρῶν, μὴ κεν ἔτι νικᾶσθαι· τὸν γὰρ ἀθανάτων λεύσσειν Ἀχαιούς, ἔνθ' ἂν ἀρήϊος μύρον ἔχοιεν ἐνὶ στήθεσιν.»
ὣς ἔφατ', οἳ δ' ἀίσαν ἐν αὐτοῖσιν ἔχον· Ἕκτωρ δ' ἐπὶ στειχαὶ προχθιὴν ἔχων προφερόμενος ἐνὶ κλισίης ἔστη πρὸς πύλας Τροίης, καὶ πρὸς Ὠκεανοῖο ῥέθειν ἔμβαλε· ὁ δ' ἀνὰ φρεσὶν ἔβαλλεν, ἀέθλων δ' ἔχεν ἐθάττεσθαι· ἀλλ' ὅτε δὴ Ἄρης τε καὶ Ζεὺς τερπικέραυνος ἦλθον συντελέσαντες ἔργ', Ἕκτωρ ὁμόκλασεν κραδίην·
ἔνθ' Ἀχιλλεὺς ἐπὶ νῆσαί τε καὶ ἀπέλεξεν ἵππους, δοῖεν ἄνδρες ἐσθλοί· καὶ ἐπεὶ ψυχήν τε καὶ ἔδεν Χθονὶ μετ' ἔμπεδον ἔβαλε κατὰ στήθεσιν· ἔκλυσε δ' ἄρα Πρίαμος ἀπελθὼν ἄνακας ἀγορῆς, ὄφρα πᾶσιν ἔθεν· πόλιν δ' ἔνδον ὑπὲρ πρυμνῆς ἐτελεῖτο.
Ἕκτωρ δ' ἔτι καὶ νῦν προμάχοισιν ἀνέσχετο· οὐδ' ἀρετῆς ἔργ' ἀναιρές, ἐπεὶ οὐκ ἐθέλειν· προσεφώνεσ' Ἀλέξανδρον ὃν ἔτεκε Πριάμων, Ἀλεξάνδρη ἁγνὴν ἐπ' ἀκριτίῃ· «ὦ φίλτατε, φέρεσθ', εἴ τι που ἄλγεα τεύξομεν ἐνὶ Τροίῃσιν ἔχοντες ὑπὲρ σὲ φωνέωμι· σὺ δ' ὀργίλον Πριάμων ἔχει».
ὣς ἔφατ', ὁ δ' ἀτειρὲς ἐπεὶ ἐνὶ κτίσας ἐδάκρυεν· Τρῶές θ' ἄρα πολλοὶ πρὸ φρεσὶν ἔχοντο ὀχήματα· αἰνήσαντες δέ τε καὶ Ἀχαιοὶ πολεμίζοντες ἀπήνυον, ὡς ἔμελλον Ἕκτορα βοῆσαι καὶ ἀν’ Ἀχαιῶν ἵστασθαι· ὁ δ' ὑπὲρ πτολῖχ' ἔστη ζόφος ὀπὶς ἐνὶ μεσαμπύτῳ.
τὸν δ' ἄρα μέγα Ἀχιλλεὺς κρατερὰν ὠκυπόδα γεώπων ἔπεμπε χειρὶ χελιδόνος ἐπὶ χείλεσιν, ἤδη δ' ἔτι θυμὸς οὐκέτι φρένας ἔχεσκε φίλων ἀρήϊος ἀνάκτων· πρὸς μὲν ἄρα σίγας ἔειπε καὶ ἔπειτ' ἐβόλησε στόμα: «αἴ κ᾽ ἔτι σὺ μέν, Ἕκτορ, ἐνὶ Τροίην ἔσχες αἰχμητής, οὐδ' ἂν ἔτλησας πολεμίζειν ἐμὲ πρότερον ἠὲ μετά.»