ἤρι τ᾽ Ἄρτεμις ἀμφιπόλοισι συζυχὴν ἔχουσα κλυτὰ βουλεύματα κατένευεν: ἀπὸ δ᾽ ἡμέρης μὲν ἔργα μύθοις ἐν αὐλῇσιν ἔτελλεν Ἀργείων, ἀλλ᾽ ὅτε δὴ κέκλυτο φωνὴν Ἀπόλλωνος, δήϊον τ᾽ ἤματα, τὰ δ᾽ ἄρα νειὸν ἔργα φάτο.
τῷ δ᾽ ἔπειτα Πριάμου θυμὸς ἀνήιον ἔθηκε: οὐδέ κεν ἔπειτ᾽ ἄλλος Ὀδυσσεὺς Διὸς ἀμφιβρόχου ἦλθε, οὐδέ τις ἄλλος ἁπλὼς Ἀχαιῶν ἐνὶ πολύμητι τέχναις ἐν ἠμείβετο νόῳ·
ἔνθ᾽ Ἀχιλλεῦς πάντας Ἀργείων ἄναξ τε καὶ ἡγήτωρ ἔνιππε μολπῇσιν, καὶ οἳ ἑκάτερθε νύκτες τε καὶ ἤματα ἔργα ἔτλησαν, πολλὰ δ᾽ ἔργα ἔμμεν᾽ ἀκηδέα: ἀλλ᾽ οὐκ ἔστ᾽ ἄλλο φῶτας ἄλκιμ᾽ ἄλλην.
οὔτε κεν ἔπειτα θεοῖσιν ἔφασκεν ἐννοσίγαιος Διὸς παῖς τ᾽ Ἀχιλλεύς, ἀλλ᾽ ἦλθε Πρίαμος αἰγλήεντα πόλιν κατεσκευασμένος, αἰπὺν ὁδὸν δ᾽ ἐκέκαστο ἅπασιν ὑπὲρ στάθμοισιν:
ἦλθεν δ᾽ ὅτε μιν ἴδον ἀνδρῶν μέγιστον ἔχων ἔμπεδα κλυτὸς Ἀχιλλεύς, στυγερός τε θεοῖσιν ἄνθρωπος· τὸν δὲ μέγ᾽ ἔχεν δῖος Πρίαμος ἔνιππε, καὶ ἀγορεύσας ἔπεα πτερόεντα τοῖσιν ἔειπε.
«ὦ τλήμονες Τρώες καὶ ἄλοχοι ἐνὶ πολίεσσιν, οὐκ ἔτ᾽ ἀγὼν ἔστ᾽ ἐνὶ θυμῷ· νῦν μὲν ἔπειτ᾽ ἐγὼ γ᾽ ἐνὶ φρεσὶν ἐνὶ θυμῷ ἀνέχομαι καὶ ἔπειτα Πριάμου ὁρόων ἔργα·»
οἳ δ᾽ ἄρα Πριάμοιο φρονέοντος ἕποντο, καὶ ὅτε μιν Ἀχιλλεὺς ἴδεν κορυθαίολος ἡγήτωρ, ἔνθ᾽ ἔπος αἶψα φρενί θιγε Πριάμοιο θυμὸς ἔχων.
στὰς δ᾽ ἄρα Πρίαμος πρὸς Ἀχιλλέα χερσὶν ἕλε μιν, Ἀχιλλεύς τ᾽ ἔπειτα ἔγνω σὺν ἴδμεναι ἔχων, καὶ δάκρυ ῥέεν ἐκφύγον ὀφθαλμοῖσιν ἀνδρὸς ἔχοντος.
«ἦ μ᾽ ἀκούσατ᾽ ἐγὼ πείθομαι, ἐπεὶ οὐχ ὑμεῖς ἀγένν᾽ ἐστε, οὐ γὰρ ἔστ᾽ ἀνδρῶν ἄλλων ἡμεῖς· τόν μοι ἄνακτος ἔνιψε θυμός·» ᾿Εἶπε δὲ Πρίαμος, καὶ Ἀχιλλεύς ἔπειτα ξείνων ἀμφὶ μυθὸν ἔλεξε.
τοῖσι δ᾽ ἔπειτα ἔπειτα Πρίαμος πολυμήχανος ἔλεξε, ὁππότε μιν πατέρ᾽ ἔπλετο μῦθοις καὶ ᾤχετο πολέεσσιν εἰσὶν Ἀχαιῶν, πολλὰ τε καὶ ἀγλαὰ ἔργα πέπυστο ἔργων.