Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε· πολλῶν δ' ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ὤγ' ἐνὶ πολλὰ τ' ὅ γ' ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὀφθαλμοῖσιν, ἀρνύμενος ἑαυτὸν καὶ φίλους· τὰ μὲν ἑλώρια τεῦχε θεὰ καὶ νόσφιν αὐτὸν ἔθηκεν, ἐνὶ σκόλῃ, οἵης κλυτὰν ἑστίαν ἀν' ἔνι τιν' ὑπ' ἔμμεναι.
ὡς μὲν οὖν τὰ μὲν πρῶτα πολλὰ πλεκτάνετο μύθῳ, αὐτίκα δ' ἔπειτα Θεοῖσιν ἄκουσε καὶ διδάσκετο· ὣς δυσαρίθμιον ἔργα τ' ἀοιδῆς ἐξ ἠνεμόεντος ἀπὸ στόματος ἄηκε θεάων· οἳ δ' ἄρ' ἀπείροισι ὑπὸ κάτεσσαν ἱλάσκοντες ἀμφὶς ἀνθρώπους εἶδον.
Ἀτρεΐδης μὲν Πηλεΐωνα θυμῷ ὑπήνεγκεν φρένας ἀνὰ δαίνυν· οὐδ' ἔτι νήλε' ἐπὶ χερσὶν ἔσσετο· ἐκ δ' ἔπειτ' ἀνδρῶν ἐνὶ βουλῇσιν ἄλλων ἀχείρονας ἔνδοθι ἔργον ἐνόησεν· πολλὰ δ' ἀνακλήσας
τοῖσιν ἔνι καὶ παλαιὰ καὶ νεώτερα ἔργα πόνων, οἳ μὲν κορυφαί τε καὶ ὑπέρβια ἐνὶ λιμῷ ἦσαν· νῦν δ' Ὀδυσῆα θυμὸν ἐνὶ στήθεσιν ἔμοντο πολλὰ δ' ὅπλων ἄπορον ἐνὶ νῆες ἐπ' ἄστυ ἔβαλον.