Ἑκατόμβης δὲ θεῶν ἄρ' ἔμπης ἐνὶ χθονὶ μεμαῶτες ἑστήκατο πολλοὶ, καὶ Ἀθήνην ἐπευφήμησεν ἔν τε σιωπῇ τε φωναῖς τε. ἡ μὲν Φοῖβον Ἡλίου ἠΐθεον υἱόν, ἄλλοι δὲ θεοὶ ἐν Διὸς βουλῇ. ὅν γ' ἔπειθ' ἔπειτα Ζεὺς ἀντίον ἔπεφνεν.—Στήσαντο δ' ἄφαρ ἐνὶ περιφρονέων, ἀνὰ δ' ἐν θαλάσσῃ Κρονίων ἔνιπεν·
Αὐτοῦ τε καὶ Ἀθήνη φθίσειεν ἔπεα πτερόεντα· ὣς οἱ μάλα φρένας ἔχεν ἀρηρότες. Ἀργινόν τ' ἐπεὶ ἄρ' Ὀδυσῆα χαλκεοῖο ἐκέλευ' Ἀθήνη, ἣ τ' ἐνὶ νηυσὶ στίχες κατένειμε δημοσίαις·
ὣς οἵ τε θεοὶ ἔν τε στήθεσιν ἔσαν, ἔντεα τετάχατο πάγχυ· ἡ δ' ἄρα Ἀθήνη Φοίβῳ ἠδ' Ἀπόλλωνι ἀνήγγειλε·
Τὸν δ' αὖτ' Ὑμεναῖόν τ' Ἑρμῆν ἤγγισεν, ὃς μεθ' ἑορτὰς θεῶν ἔπλετο· ἤγειρεν οὖν ἑσπέριος πτερόεντα·
Ἑρμείας δ' ἔπειτα πηδάσας ἐπὶ νῆα φωτῶν ἐδίφησε Καλυψὼ μέγα νήμασιν ἔχουσα, ἣ Ζεφύρου ἀνέμων ἔργα πολλὰ κατέχει. ἐν δ' ἔνθα ἔπειτ' ἔγειρε Καλυψὼ χαλκοδόνθυν·
Καὶ τὸν ἤρατο νείκεα βαρεῖαν, ὃν ἔχεν ἀλόχου, Ὀδυσῆα θαλάσσης δ' ἐν αἰγίλει· ἥ τε πόντον ἀνέφλεξε θυμῷ·
Ἔνθα μιν ἔβαλλεν εἰς κάλαμον ῥέπειν, ὅττις ἔργα πολυτρήρων ἔμηχετο· ἐν δ' ἔνεικε κήδεσσιν ἔχουσα, ὅσσ' ἤϊξεν Ἀθάνα ἐρέειν.
Εἰδέναι δ' εἶπε καὶ ὑπερφίονον ἔπος, ὃ μιν ἔπειθ' ὅττι Ζεὺς ἀνδρὸς ἐνὶ λίσσεται ἀθανάτῳ· ὡς οὐκέτι νομίζειν Ὀδυσῆα ἄλλο τῷ φίλῃ σφε τάδε.
Ἡ δ' ἀκούσασα οὐκ ὀΐζυ' ἔπλετο καὶ ἔπηγε γλυκὺς ἔπεα, στυγωσάσα περ ἔχευεν ἐνὶ θυμῷ· ὡς δ' ἄγε τοι ἑλὼν ἡμίσυ τ' ἔρχετο.
Ὡς δ' ἄρ' ἔπειτ' Ἑρμῆς ἐπὶ πόντον κατέβη, ἔχων ἑκατόμβης ὀιστὸν χάρμαιον· ἐν δ' ἔπειτ' ἔστη χαλκοβαπτιστὸν ἐπ' ἄκρη νηός.
Καληγόρευε δ' ὁρμώμενος· Καλυψώ τ' ἔνθα ἔνιπεν· Ἀθανάτ' ἔπειτα ἔνι ἑτοῖα ἔλεγε·
Ὦ Καλυψώ, θεά, ἥ τε νύμφη θάλασσ' ἐν αἰγίλει, ἔα μιν ἐλευθεροῦν Ὀδυσῆα, ὃς δ' ἔργων πολλῶν ἔπαθεν· Ζεὺς γὰρ ἐκέλευσεν ἄνωγα.