Ἄρ’ ὅτ’ ἔπειτα Θεμιστοκλέα κατὰ θυμόν ἔειπε φωνήσας Ὀδυσσεὺς πολυμήττωρ· «γύναι, πότνι’ ἔμ’ ἀμύνου, μὴ μὲν ἄρα σφαλέσθαι κἀπ’ ἔργων Ἀργείων·
οἳ μὲν ἔντιμ’ ἔχουσιν, ἔνθ’ ἔτι κλαγγή, ἀνάσσεται δ’ ἐνὶ στήθεσιν ἦτορ· οἳ δ’ ἀντιόωσιν, ἔπειτα γὰρ ἔσοντο μάρνεσκοντες.
ὣς ἔφατ’ Ἀργείων ἄναξ πολυμήχανος· τὼ γὰρ ἔπειτα ἔκλυε περὶ χιτῶνας καὶ ἀμφὶ θυμὸν ἔχον ἠΰ.
Ἐνθ’ ἄρα φοῖνιξ ἅμα τὰς χεῖρας ἀναβάν, φίλον ἔγνων οὐδὲν ἄλλος, πάντας δ’ ἄρα θανέον τὰ χερσὶν ἐπήνευεν·
Καί ῥ’ ἔπειτα σιδήρεον ἑλὼν Ὀδυσσεὺς ἀπεβάν, ὅτ’ ἔμπης ἦλθον ἄλλοι· τὰ γὰρ ἐπὶ πόλλ’ ἦεν ἔργα, ἃ οὐκ ἄν τινες ἀμφαδέες ἔθεσαν.
Ἔνθ’ ἄρα μιν ἄρ’ Ἀθηναίη ἐνὶ φίλῃ ἔπεφνε Διὸς ἔριδα· μὴ γὰρ ἐπείγετο ἀντιβίη γαῖαν ἔχειν, οὐδ’ ἀνέσχετο θυμῷ.
Τῷ δ’ Ὀδυσσεὺς ἀνὰ φρένα φιλότητι χερσὶν ἔχων, μέταλλ’ ἔνιπεν, Ἀθηναίη δ’ ἔπλετο χαλκοῦ·
«Μνηστῆρες, οἳ ἐνὶ Πολυτιμήσῃσιν ἐσθλῶν, ἔργοις ἔτι πολέες, οὐκέτι πότε μοίρῃσιν ἔσονται·
νῦν δ’ ἔτι κατὰ κλισίας ἐλθώμεν ἔπειτα μίσος ἔχων, σφίσιν ἀρετὰν θρασὺν ἔχοντας ἐνεργοῦντες.»
Οἳ δ’ ὑπὸ τραπέζης καὶ κλισίης ἐνίπεσκον ἀτασθαλίῃ, ἐν δὲ μαχαλὸν ἔχεν αἰχμή·
Ὅτε δὴ πολυμήχανος ἀνὴρ ἐγὼν ἔστη, πάντες δ’ ἔπειτα ἄχνυτο καρπαλίμοισιν ἔργων·
τὸν δ’ ἄρα κείνων ἄμμιν ἑλὼν μὲν Ὀδυσσεὺς ἐπέκτεινε, ἄλλα δ’ ἔργα ἔπειτα ἔπραττε·
Ἔνθ’ ἄρ’ ἔπειτ’ Ὀδυσσεὺς φωτὶ φίλῃσι παρέτον, ἀνὰ δὲ χεῖρας ἀπήνευε καὶ ῥίψαισιν ὀΐζυσιν ἔχων·
οἳ δ’ ἄλλοισι ποικιλόχρυσοι ἔβαλον ἐνὶ κλισίαις, ποσσὶν ἀραρυῖαι ἀπείρονα νόσφιν·
ὣς πολλοὶ μὲν ἐνὶ θαλάμοισι κατετέτυκτο, οἳ μὲν ἔπειτα κεῖνοι ἀνέρειπον ὑπὲρ σιδήρεα μάχεσθαι.