Atque utinam primum ad me, quicum talia dicit, quos audiam, non inmemorem, primisque fletibus animum attollens, fateri deberem, nondum fluere per artus animos nostros, nec animam ipsam agitari, neque aliquam partem sensisse doloris?
Sed nequei; nam primum sensuum est fere, ut quisque animos ad amare voluptas, atque quoscumque ad iras et ad metum, eaque animi intima nascuntur; ideoque id facit natura, ut sensus animi quatiat. Quare animosque abiectos et humiles proplectat, et caecis auribus accedit.
Quin etiam animae nostrae, quae parenti corpori sunt composita, modulo quadrilingui—atqui nihil autem hac re amplius—aliquidne se in corpore tali praeterquam corpore istud, quod sensum movet, gerat? Certe nil; nec vero, si separate esset ab corpore, ullum sensum aut ultionem experiretur.
Hanc igitur naturam debemus persequi: atque haec est vis, quatenus movet, et quo pacto facta est, et quae ubertas sit. Nam qui creditur in clementem deum, qui nos procreasse atque educasse dicat, nec mortali corpori animam separandam ab ipsis membris esse voluisse, is fallitur.