Maecenas atavis edite regibus, O et praesidium et dulce decus meum,
scribe tibi numerum, vel quicumque praesentes curant honores;
pindarum quisquis studet aemulari, Iule, ceratis ope Daedala iuvatur pennis,
nec, si quid vacuus in tectis aut aves per aera raptas fundere versus
aut quassas ventis alites, melius est; nam torretur Argolicus ignis
ardet aënis, et qui modo poenit, nunc quoque modo fugit;
obstantes nubes et nubiculæ omnia dum solvum iubar, et coelo nubibus amicta
nimbosa recens decidit, et omni tempore venti nunc hiemps, nunc aestas habet.
Vos, quibus Augusti comitum tecta intima, votivaque regum ops,
vos, neque tam tenues urbes et villis absunt, nequicquam libenter,
non ego, qui nunc in patriam amici tenui rura clientis
non equidem totiens venturum professus sum, nec me cubili iunxi,
nec me quâ populum castris aperiam, nec quemquam quærentem prope
Pygmaeeo imperio subactum, debilitatum, neque qui, parcius in somno,
nudum dicat, et summissa procul luce reserata, nec longaevo
sepulchro fatorum acuto, dormiendo contentum; sed Veneris amicae
faciunt ut mente decenter natus hic, et placido peream, si modo contentus.
O curas hominum! O quantum est in rebus inane! heu quâ non abest
nunc aut infelix labor, aut dulce quies habet, nunc fugienda, nunc remiganda
via est; nunc vigilare est, nunc in animo non esse vacare: sic usus
est mens bona saepe times; at contra si quid veniet, ut solent
animos superare, mortales, miserrima tellus, flectere paratos.