Vīdes ut alta stet nive candidum Soracte, nec iam sustineant onus silvae laborantes, geluque flumina constiterint acuto?
Demeōnstrā hoc: nēve tibi semper fidūcia nostrā sit: cœlum, et opes, et vīres, et suavis amor, quæ nunc sunt, cras autte minabuntur, aut relinquent te; nec qui sciat speretve tantum.
Nunc egestās et fames inremīta, nunc dīves animus te premat; nos hāc requiem poscimus; iam bene est et satis, pars vīvendi haec est, ut melius aures.
Nōn ebur neque aureus hic despiciendus, sed moderāta quæ contenta, quaecumque videt, hic quies citra longum desiderium.
Nunc et ad villam redeamus; pergere et lætī gaudere, dum licet, brevis est aetas, hippopotamus, et fortia pectora.
O di, si vellem cantare parvum Sabinum, heu, non est locus hic; sed inter nos, quod amemus, et quod viderimus, meminisse iuvat.
Quid, si patientes animum lenire poterat, dulci modo convivio, et sine cura noctem peregimus? sic animus laxatur, et metus cedunt, et tempus longum breviter transit.