Tu ne quaesieris, scire nefas, quem mihi, quem tibi finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios temptaris numeros. Ut melius, quidquid erit, pati!
seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam, quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare Tyrrhenum, sapias, vina liques et spatio brevi spem longam reseces. Dum loquimur, fugerit invida aetas: carpe diem, quam minimum credula postero.
Non, hodie spero: cras continget: hoc dicere noli; namque semel est vivere, et non amplius: quicquid erit, timeo. Memento, Leuconoe, quid sit propiorum calamitas, quid inhorrescat futurorum.
Noli, quaeso, Babylonis arte uti, numeris uti; Iuppiter, si voluerit, tribuet plures aut pauciores Hiemes: nec tu fatum urgeas, sed sapientiam amplexa, vina modo, et spem longam compescens in brevi temporis spatio.
Tempora mutantur: quod mox erat, nunc iam non est; dum sumus, fugimus; diu nati simus, dum vivimus, magis consultandi causa. Perge, Leuconoe, et vive presentem diem; postera credula, ne sis: carpe diem.