Περὶ τῶν ἀγαθῶν οὖν καὶ τῶν ἠθῶν καὶ τῶν έργων λέγειν ὡς πρὸς τὸ ἀκίνητον· καθόπερ ἐν μυρίοις τῶν ἔργων ἐστὶν ἐφ' ἑκάστῳ τέλος· οὐ μὴν οὐ κατὰ πάντα ταὐτὰ τὰ τέλη· μίαν ἔχει δὲ τὴν ἀρχὴν ἡ πολιτεία πρὸς τά τε ὄντα καὶ τὰ ποιεῖσθαι.
Πᾶν τέχνη καὶ πρᾶξις καὶ πρᾶγμα ὁποῖόν τε ἐστὶ τὸ τέλος, καλῶς λέγεται· διὸ καὶ τὰς ἡδονὰς καὶ τὰς τῆς ψυχῆς ἁρμονίας εἶναι τὰ ἀγαθά· τούτων γὰρ ἕνεκα γίνεται τὰ ἄλλα.
Ἐπεὶ δὲ ἐν τοῖς πολλοῖς ἕκαστος τὴν τέχνην ἔχει διὰ τὸ συμφέρον, οἷον ὁ στρατηγὸς τὴν τέχνην διὰ τὸ σωφρονίζειν τὸ στρατεῦμα· ἀλλ' οὐ κατὰ πάντα ταὐτὰ τὰ συμφέροντα· διὸ καὶ διαφόρων ἔργων διαφόρων ἔσται τὰ τέλη.
Πάντων δ' ὅσων ἐστὶν ἔργα, τὸ ἀρίστον οὗ ἕνεκα τὰ ἄλλα γίνεσθαι δοκεῖ, τοῦτο καλῶς λέγεται τέλος· οὗ δὲ ἄνευ οὐδὲν αὐτὸ γίνεται, λόγος ἐστὶν τῆς ἀρχῆς.
Οὗτος δὲ ὁ ἄριστος σκοπὸς τῶν ἀνθρώπων ἡ εὐδαιμονία δοκεῖ εἶναι· ἐπεὶ αἱ ἄλλαι τέχναι πάντων τὸν ἄνδρα τὸν ποιεῖν ἀποβλέπουσιν· τῆς δὲ πολιτικῆς τὰ πρῶτα πρὸς τὸ κοινὸν.
Διὸ καὶ εὑρεῖν ἀνάγκη τὸ τί ἐστιν εὐδαιμονία· οὔτε ὁ πλούτος, οὔτε ἡ δόξα μόνη, οὔτε ἡ ἡδονὴ ἀποβαίνει τελεία· ἀλλὰ τῶν ἐνεργειῶν ἡ καλλίστη, ἥπερ τῇ ψυχῇ σύμφωνός ἐστιν καὶ τῇ ἀρετῇ.
Πράττεται δὲ πλεῖστα ἐκ τῶν ἀγαθῶν ὑπὸ τῆς πολιτείας, διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἡ πολιτικὴ τέχνη ὑπερτερεῖται· αὕτη γὰρ ἄριστον τῶν τεχνῶν, ἐφ' ᾗ δεῖ τὸ βίον καὶ τὴν πράξιν ἄγειν ὡς ἀγαθῶς.
Οὐκοῦν δεῖ ἐν πρώτηις τοῖς τοιούτοις ἰδεῖν τὸν σκοπὸν· καὶ ἐὰν πολὺ διαφέρει τὸ προσήκον, ταῦτα ἔσται τὰ περὶ τὰ ἄλλα δοκούντα.