Εἶπον μοι Ἄριστος ὁ ὀνόματι τῶν ἔτι νεώτερων, ὡς ἔχων ἀκούειν μετὰ ἡσυχίας, ὡς ἀπάγει μοι τὴν ἀκοὴν ἥκιστα πικρὰν ἥ τε ὑμετέρα φωνὴ ἔχουσα, ὅταν ἐνίους ἀκούῃ τῶν ὀνομάτων, καὶ ἀλείφει τὰ τῷ δέματι κατάλοιπα τῆς ὕψους ἀνασχόμενος·
ἐγὼ δ᾽ οὐκ ἦν ἀπρόθυμος, ἀλλ᾽ ἀλλήλων ἐπιμελείας ἐνέθηκα, ὡς ὅταν ἴωσιν οἱ ἀκοῶντες τὰς ἀλλήλων ἀποκρίσεις, μᾶλλον συνειδότες γίγνοιντο, οἳ ἀκούουσιν ὅσα λέγει τις, ἢ οἵαν ἂν ἐμοὶ ἔσται γνώμην ἕτερον πρὸς ἕτερον·
Ὅθεν μὲν οὖν πρῶτον ἔλεγον· Ἄριστον ἔμοιγε δοκεῖ πράγμα εἶναι προσαγορεύειν ὑμᾶς ὡς ἐν ἁρμονίᾳ καὶ εὐταξίᾳ συνιέναι τὸν λόγον, ἵνα μὴ ἀλλήλων ἐν τῷ διαλογισμῷ ἕνεκά γε ἑαυτῶν ὀλιγωρούμενοι ἀλλήλων ἀκοάς ἀμελήσωμεν.
Εἰ δὲ βούλει, ἔφη, ἀκούειν ὅτι λέγω, ἐγὼ δὲ ἀκούσομαι σιωπῶν, ἐν τῇ ἡσυχίᾳ, ὥσπερ ἔπος, ἵνα μὴ κουφὸν ᾖ τὸ ἀκούειν ὑμῶν, οἷον ἐστὶν ὅταν ὁ ἁπλῶς ἀκούων μάλιστ᾽ ἀκούῃ.
Ἀλλ᾽ ὅταν ὕστερον ἔλθῃ λόγος, οὗτος ἡμῖν ἔσται ἀφορμή, ὡς ἂν ὑμεῖς αὐτοὶ τὰ μὲν πρώτιστα ἑκάστῳ ἐπιτρέψητε, τὰ δὲ ἐξ ἑκάστου ἔπειτα κοινοποιοῦντες ἀναλάβωμεν τὰ περὶ ἀληθείας.
Ἐγὼ δὲ οὖν ἔφη ὁ Σωκράτης, οὐ πειράσομαι πιστὴν εἶναι τὴν ἀπαγωγὴν, ἀλλ᾽ ὅσα ἀναγκαιοῦνται διὰ τὰς συζητήσεις, ἐννοητέον ἡμῖν ἔσται·
Ἔπειτα ὁ Πολέμαρχος ἐπυθομένῳ τὸν Παρηγορίδα λέγειν ὅτι αὐτάρκης ὤν, ἄνευ ὠφέλειας ἑτέρου, ὡς δεῖ τινὰν ἐπιστολὴν ἀνταποδώσας, ὅτι τὰ μὲν οἰκεῖα τὰ χρήσιμα ἀγαθά ὑπολαμβάνειν, τὰ δὲ ἀλλότρια ἀποδίδοντα.
Οἱ δὲ ἄλλοι ἤδη προσηύξαντο καὶ ἔλεγον· Εἰ μὲν οὖν φίλος ἔστι, φιλίαν χρὴ τὴν ἀρετὴν ἐν αὐτῷ ἔχειν, εἰ δὲ τὸ ἐναντίον, τότε μὴν ὡς φίλος ἀναλωτέον εἶναι.