Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? Quam diu etiam furor iste tuus nos eludet? Quem ad finem sese effrenata iactabit audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt?
Patere tua consilia. Constrictum iam superioribus temporibus esse sententiam tuam, ut omnia quae nunc sunt, ordine removeres. Videre possum quanta vis animi sit in te; at neque per vim, nee per dolum, nee per scelera ad id pervenies quod multi timent, multis enim modis id impeditum est.
O tempora, o mores! Senatus haec intellegit, consul videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit publici consili particeps, notat et designat oculis ad caedem unum quemque nostrum. Nos autem, fortes viri, satis facere rei publicae videmur, si istius furorem ac tela vitemus.
An vero, Catilina, committere te ista dicis, ut domi tuae, ut foris, ut in omni vita tua bellum geras cum populo Romano? An nihil tibi veri, nihil pudoris, nihil, quod vereinamur, reliquit? Quam diu etiam feremus ista? Quamdiu etiam patienter morabimur scelera tua?
Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Quam diu etiam furor iste tuus nos eludet? Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?
Videsne iam etiam praeclara exempla, videsne iam etiam nonnullos nec sine causa timores? Quid enim est quod desperes? An ad hoc usque animi vis in te est ut nihil timeas? At mihi, Crede mihi, vix credo me pavidum, sed tamen video me autem esse qui videat, et qui timeat. Hoc vero tibi monendum est, Catilina, ne tantum scelus efficiat ut nemo tibi restituat vivere.
Quoniam dissimulare non possum, fateor me saepe audivisse te cum multis sedere, cum multis conari, cum in occulto voluntate, in palatio, in contione loqui; sed haec omnia in commune retulisti cum multis, et illis versis, non meum est dicere. Ego autem hoc unum volo: ut magis rumpas quam tuis consiliis incidas.