In nova fert animus mutatas dicere formas corpora; di, coeptis (nam vos mutastis et illas) aspirate meis primaque ab origine mundi ad mea perpetuum deducite carmen. Ante mare et terras et quod tegit omnia caelum, unus erat toto naturae vultus in orbe, quem dixere chaos: rudis indigestaque moles, nec quicquam nisi pondus iners; nec habebat terras nec cognoscere caelum nec mare: nil hiems, nil aestas, nec tenerum lunae lustrabat orbem; omnes enim idem sine luce diebus tegebat: nec tamen erat altius, nec humilis erat, neque iam saltus, neque iam flumina, nec silvae, nec ferae, nec ulla pecudis species, sed omnia una vastique incondita mundi.
Nulla tamen rerum tum discrimina, nec ullam partem audebat stirps habere secundam; nec habebant regna, sed crassa et sors omnis aequo iuncta tenebat. Quippe uterque regionis idem erat, nec vincula caeli nec terrae nec amne liquenti, sed totum eodem est illud insiluit hue atque illuc. Sacra manus ipse colit, natura manus, omne quod erat, uti fuerat, permansit.
Sed cum primum motus qui paxerat aeterna res inlustra, caelumque vidit immensa polorum, primus amor nescio quid mente repercusso praecepit pariter: 'hunc alias' inquit 'videbo?' et, 'quod est, novum est.' Ille etiam primus est qui, modo quod fuit, extulit ad auras et posuit lumina surgentia, docuitque suasulta manu, et lenta sonare sedibus eandem suprema ferre ruinam.
Tum vos o fortes animas, quaerenti cura iuvabit, grata videntur: terrarumque domus fundamenta refregit; nec mora est, sed geminas cedunt omnia moles: primae ruunt, et natura novae laetaeque feruntur; longeque reserata novitas creduntur in auras; fit magna pariter, fitque nova figura, nec iam quae fuere videntur.
Praecipitansque metu crebris inmitibus undis, iamque suos in specus, iam marsosque recubant; alter erat modus, alius cernitur, nec quaerere cessat; exstitit res nova; mixtaque nomen habebat: neque enim erat iam quod ante fuerat, sed iam res nova manebat, formavitque novum rerum genus, et sua jussit in caerula surgere.