Ἡ Ἱστορίη ἣν ὁ Ἡρόδοτος Ἁλικαρνησσέυς ἐξακολουθεῖ· Περσέων τε καὶ Μῆδων ἅ τε ἔργα καὶ ἄνδρες καὶ ὅσα τε ἄλλα ἐστὶ γενέσθαι ἀξιομνημονέυτα, καὶ Ἀθήνησιν Ἑλλάσι τε διηγήσεται, ἔνθα καὶ ὁμότροπον αἱτοῖτο.
Καὶ μὲν πρῶτα μὲν Λυδοὺς ἔλεγον αἰτιωμένους τῶν πραγμάτων· ἔτι δὲ καὶ Ἀσιος τε καὶ Ἑλληνικὸν ὄντων, ἔνθα πολλὰ τῶν Ἰωνικῶν ἐστὶ ἀρχαῖα γνωστὰ.
Κροῖσος δὲ ὁ Λυδῶν βασιλεὺς τῷ χρυσῷ ἔχων ὑπὲρ ἄλλην δύναμιν, ἐπεὶ καὶ τὰ τῆς Περσῶν ὑπεροχὰς ἐκέλευσε ἐλθεῖν ἐπὶ τὸν ἔχθρα· καὶ τὰ τοῦτο διηγεῖται ὁ Ἡρόδοτος λέγων.
Καὶ πρῶτον μὲν τῷ Σόλωνι ἐπυνθάνετο τὸν ἔπαινον ὅτι σοφὸς ἦν, καὶ ὅτε Κροῖσος τὸν ἔπεισσεν ἐπὶ τὸν θησαυρὸν δείξασθαι, ὁ Σόλων ἐπακούσας οὐχ ἥδεσεν ἐπὶ τῷ πλοῦτῳ ἀλλὰ ἔλεγε ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνθρώπων εὐδαιμονία τῷ πλούτῳ μόνον.
Ὅτε δὲ Κροῖσος τὴν ὑπερηφανίαν ἔλαβε, ἐνθυμησάμενος Σόλωνος τοὺς λόγους, ἤκουσεν οἱωνοῖς μαντευμάτων καὶ ἐποίησεν τὰ αὑτοῦ· ἀλλʼ ἔπειτα τῷ Δαρείῳ ὁ πόλεμος ἐγενήθη καὶ τὸ κακόν.
Καὶ Σόλων ὁ σοφὸς ἐν τῷ ἀνέφερε μὲν τοῖς λόγοις ὅτι ἡ εὐδαιμονία καὶ τὸ ἔργον συντιθέναι δεῖ, καίτοι Κροῖσος ἐλογίσθη ὡς ἀπτώτατος τῶν ἀνθρώπων εἶναι.
Ἐπὶ τούτοις δὲ διήγησις περὶ Ἀτοπιδῶν τε καὶ Λυδῶν, ἔτι καὶ ὅσα τῇ Ἰωνίᾳ συνέβησαν· ὅσα μὲν καλὰ καὶ πονηρὰ ἦν, πᾶν ἐντεῦθεν ἔχων τὴν ἀρχήν.
Ἔστι δὲ καὶ περὶ Κροίσου τὰ ἔργα πολλά· ἀλλʼ οὐ δηλώσομεν ἅπαντα ἐν ταύτῃ τῇ ἐπιτομῇ, ἀλλὰ τὰ μάλιστα ἀναφέρουμεν ὅσα μνημονεύσιμα φαίνονται.