ἈΝΤΙΓΟΝΗ: Ἲδε δῆτ᾽ ἡμῶν; οἷός τε καὶ οἷα χρὴ φοβέειν, καὶ ταῦτα μὲν ἔργα νῦν ἔσται. Τί δ᾽ ἂν εἴπω; πολλὰ γὰρ εἰς τὰ δίκαια πρὸς τὰ βίαια πόλις ἀνέρχεται. Ὅμως ὑποφέρω. Ἴσμην᾽, ἴσθι καλῶς, πᾶν ὅτι λέγω ἐμοὶ ἔνδον ἦν.
ἸΣΜΗΝΗ: Τί σ᾽ ἔχει, ἀδελφή; δείγμα δὲ τρομερόν. Εἰπέ μοι, καὶ ἡμῖν ἐπείγομαι ἀκούειν, τὰ πρὸ τῶν ἔργων προλέγειν χρὴ.
ἈΝΤΙΓΟΝΗ: Οὐκ ἔγωγ᾽, ἀλλὰ τὰ γνῶθ᾽ ἦ μοι λέγειν. Τίς οὖν οἶδε; ἀλλ᾽ οὐκ ἂν ὀργῇ ἄρξειν. Ὦ τάλαινα παῖς, ὃς τὰ ἔσχατα ἔχει τὰ μὲν ἐν χεροῖν.
ἸΣΜΗΝΗ: Ἄγε νῦν, μὴ χρῆν σκυθρωπᾶν· θρασύς γάρ τιν᾽ ἐστὶν ὁ χρὴν φήσας ἐπιλογίζεσθαι. Εἰπέ σαφῶς, τί σὲ τὸν φόβον αἰτίην.
ἈΝΤΙΓΟΝΗ: Ἔγνωκα· Κρέων μὲν θρέψας ἀνδρῶν νόμον μεῖζον ἧσσεν· αὐτὸν γὰρ ἔγνωσαν οἱ σὺν αὐτῷ. Ὅμως ἔγνω τὸν πολέμον, ὅτι Ἀργείων ὁ στρατὸς ἐν ἔργοις ἀπώλετο· ταῦτα δὲ πρὸς τὰς ἐπιταγάς ἐσημείωκεν.
ἸΣΜΗΝΗ: Τίς τάδε; πῶς ἂν ἄλλως; μὴν οἱ βουλόμενοι τῷ δήμῳ ἐχθροὶ ξυμφέροντες. Ἄκουσον οὐ μὴν, εἰ σὺ δίδως μοι τὰ σὰ λέγων· οὐ γὰρ ἐκεῖνος ἐστὶν ὅστις ἂν τὰ ἔργα ὑπελάθοι.
ἈΝΤΙΓΟΝΗ: Οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως· Κρέων γὰρ τῆς πόλεως ἀνὴρ εἶπε, μηδὲν ἔτι τὸν πολέμιον ἐνταφιάζειν, ὡς ὅδε νόμος: ὅστις ὀλούμενον τοῦ Πολυνείκη σὺν ταῖς δυνάμεσιν ἐνθάδε ἐθαπτισμὸν ἀπέτρεψε, θάνατον ἐπιτείνει.
ἸΣΜΗΝΗ: Οὐκ ἤκουσα τὸν λόγον. Τί γὰρ ἔφη; ἀδίδακτον αὐτὸν ὦν ἂν νομίζοιμεν, εἴπερ τοῦτο ἔπος νεωτερίζον.
ἈΝΤΙΓΟΝΗ: Ἔφη τὰ τοιαῦτα, καὶ ἐγὼ ἤκουσα τὸν ὅρκον· οὐκ ἔξεστιν ἄλλην ὁμόλογον ἔχειν. Ἀλλ᾽ ἐγὼ τὸ πρέπον εἶδον ἀναπείθεσθαι τῇ φύσει, καὶ οὐκ ἂν ἐχθρὸν τοῖς θεοῖς ἀθετήσω.
ἸΣΜΗΝΗ: Τί βούλει; μὴ σὺ τὰ κυβερνῶντα ἀντέχει; ἡ γὰρ πόλις δεσπόζει· τοῦ νόμου δεῖ πειθάρχειν.
ἈΝΤΙΓΟΝΗ: Οἷος ἔργον ἐστίν, ὃ θεοῖς ἀρέσκει, οὗτοί εἰσιν οἱ νόμοι ὑψηλοὶ· ἀλλὰ εἰ σὺ μοι λέγεις ὑποτάξασθαι, ἐγὼ δ᾽ οὐ περιβάν εἰμι. Διὰ τοῦτο σπεύδω, ἵνα τὸν νεκρόν τὸν ἀδελφὸν ἀνίξω, καὶ θρῆνος θείνω.