Βάκχαι καὶ θεοὶ ἅπασαι τῆς χθονὸς ἔκλυον, ὦ θεοί, σὺν ἁγένῃσιν ἄκμωνος λόγχης; ἦ λὴν ἡμᾶς ἔχουσι θνήσκοντας ὅσοι ταῦτα πρὸς οἴκους φέρομεν;
Ὦ τάλας πόλις, ἣν οἱ θεοὶ γῆι δεδοίησαν ἀλλήλαις, τίς ἔρχεται φοβερὸς νόσος; τίς οἶός ἐστι Πόλις οὕτως ἐν ῥαίνῃσιν ἐνδύη; οἶμαι γὰρ οὐδεὶς ἀνὴρ ἀνθρώπῳ καὶ τοῦ βίου λοιπός, ἢ τοῖς ἁρμονίοις νόμοις παρῆλθεν.
Ἀλλὰ πῶς ἐὰν μέν γ᾽ ἔλθωσι θεῶν λύτρων ἐρωτῶντες, ἢ πῶς μὴ χρεών; ὑμεῖς δ᾽ ἐλεήμονες παῖδες, ἔλθετε πρὸς τὸν βασιλέα τὸν σωτῆρα ὃν ἡ πόλις ἀνέθηκεν, τὸν παῖδα ἡμῶν, ὅς νῦν προστάζει τάδε.
Ὦ βασιλεῦ, σέβας καὶ ὡς καλὸν ἔργον ἡ πόλις σοι τὰ πρὸς σωτηρίαν ἐπέδωκεν· σὺ ἡμῖν ἄρχει, σὺ τὰς ἐλπίδας ἐπὶ σοὶ τάσσομεν. Διὸ ἄκουσον τῶν δεινῶν ἡμῶν, καὶ σῶσον ἡμᾶς ἐκ τοῦ κακοῦ.
Ἐγώ εἰμι ὁ λαὸς, ὃς πρὸς σέων πύλας προσεῖν᾽ ἄδει. Πηδεῖν ἔρχονται ἡμᾶς οἰκεῖαι χώραι, καὶ παιδῶν ὁ τρυφερός· αἵματος ὁ δὴ πηγὴ συντρίβεται, καὶ τὰς θεοῖς ἱερὰς ἐπιθρασὺς χρόας ἐνεπρήγνυται.
Ἰδοὺ τόποι τοῖς ὀμφαλοῖς τῶν ποτὶ θεῶν, αἵ τ᾽ ἄνδρας καὶ γυναῖκας ῥήγνυσαν, καὶ νῦν ὑπὸ διατρυφήσεως ἡ πόλις ἔχει θλίψιν· ἄλλος οὐδεὶς λῦσιν γιγνώσκει.
οἱ μέν ἀπεύχονται τῷ θνητῷ ὀνόματι, οἱ δὲ προσκυνήσαντες τῷ δεινῷ μαντεύματι, κἀγὼ προσέρχομαι σοι πρόθυμα, βασιλεῦ, ἵν᾽ ἐξεύρωμεν ὅ τι πρέπει ποιῆσαι.
Σὺ δ᾽ ὅστις σοφός εἶ, ὦ βασιλεῦ, οἷα τάδε λύειν ἄξιος: ἄγω ἐπὶ τὰς χεῖρας σου τὰς ἀναγκαίας, καὶ σοὶ ἐπιτελέσωμεν ὡς ἂν ῥηθῇ ἀνάγκη· οὕτω γὰρ σῶσαι δύνασαι τὴν πόλιν.