Utinam te semper cognoscere et videre veniam! utinam intellegerem utique, utique sic intellegerem! Sed quid dicam? scio quoniam es, et sum; sed tamen quam sit esse id quod sum, non intelligo. Creverunt in me sensus meos et concupiscentiae meae, et voluntates meae, et memoriae meae; unde quaedam male et multum, alia male et parum; haec etiam bona et bene; sed nihil in me est quod sine te sit. Quis me fecit meum, nisi tu?
Quid enim est anima mea, nisi quod sentit? et omnia illa quae sentiunt, tu fecisti; et etiam ipsa sentiens ipsa ab ipso sensu tu dignos es, qui es vere ipsum. Et cum hie ipse sis, et pater es, et dominus, et creator, et rector animarum, per quos gaudia et tristitia, humilia et celebria, gaudium et dolor—cui ego non debui, ne quaeram quod esset meum, nisi quod tu es?
Domine Deus, ne quid sine te voluerim; quoniam sine te neque quod est bonum, bonum est, neque quod est verum, verum est; et vivendi ratio nostra sine te vacua esset. Quid enim habui, quod non acceperim? et quod acceperim, quomodo non tibi debitum est? et id ipsum quod mihi existit, quid est nisi tu, qui est notitia tui?
Quamquam non amplius insistam in vanitate queo; sed tamen te rogo, mi Deus, ut quaeream te, et inveni te; nec desinam quaerere te, donec invenero, nec desinam te confiteri, donec confidam in te. Quid autem habui, quod non acceperim? et quod acceperim, quomodo non tibi debitum est? et quod mihi est, quid est, si non tu es?
Sed res videtur nostris cogitationibus esse multiplicata: nam cum est homo, et animam et corpus habet, utraque in ipso visibilmente pollet: et in ipsis visibilibus est impersona aliqua, sensus, voluntas, memoria, cogitatio; quae si sine te sunt, sunt infirma, si tua gratia confirmata non sunt. Quare ergo non erubesco, si dicebam ante id fuit quod fui, et tamen adhuc sub peccato manebam—tu scis id, et misericordia tua me tetigit.
Quam multa etiam in pueritia feci, de quibus hodie pudet me memoria; sed tunc non pudebat, sed delectabatur; et tamen quidam ex his modis etiam pueri sunt, et non penitus debuerunt; sed ego maior feci, et peccavi, et in labore vitae video me per annos haec pertractasse. Deus misereatur—et recordatio mea te adducit mihi ad lacrimas.
Maneor ergo, Domine, et confiteor tibi et omnipotenti Deo, quod es, et quod fecisti me: et quia fui infans, nec eram id quod fui, est enim absurdum, cum adhuc non erat memoria, ut essent in me studia; sed tamen illa pueritia non vacua fuit, et ea quae tunc faciebam, ego nunc memini, et confiteor tibi, quia facta sunt. Qui me formasti, tu scis qualis eram, et per misericordiam tuam me conservasti.