PROLOGUS Annos numeremus, fortunam, honores? an utrimque fortia et acerba miscere? quaedam est temeritas hominis in animo penitus humilis: officium tamen est, ut et rogemus quidquid videatur, et amentur quidquid probetur. Neque enim, ut viximus, satis est audere; victoriae etiam jubent et ultro socii.
ACTUS I. SCENA I Megara. Megara: "Hercules! quae vox? quid laniatum est? quid heac dirae commotae vocis? fidesne ruit? patriae auxilium? an pugna est hic? an mons ipse aut agrestis clamor ab alio litore aut ab alta rupis prosilit? pergens ad limen aspicio: domus intacta est; foedera parietum salvantur; nulla fenestra fracta, nulla tabula perculsa; sed reticis artus et pectoris gravis incursio: iste sonus ex corde venit. O si hic est ille vir, qui superas Minos Graiasque relictas laetus per mare insulasque exercet, qui telis et raptis mulieribus sublimis uti legibus iuvat, et ineluctabile letum amicis et sociis extulerit; at nunc illum video non hunc: vultus horridus, incertus lumen, lingua palantis indistincta loquendi. Ecce item manes, et pallor, et humida frontis linea, et in ore fames quamdiu durat. Quid igitur haec furor est? quae cura domini? quid jam portenta? quis deus hoc in hominem misit?"
SCENA II Amphitryo: "Illa est Herculis adsentatio quae cuncta vincit; animum tamen cavendum est: nam uocem eius ipse etiam audiens, tremor inest: pericula eadem, nisi forte illa felicia tempora fuerint, quibus nuper peracto labore ostendit se fortitudinem habere. Nunc vero, si illa Iunonis ira superest, vana est omnis spes. Atqui, quid ad rem? redeo ad domum, ut intuear; cum salutem quaeram, non enim sine causa in me est ad eam rem animus: vixque me tenet fiducia, quoniam hisce metus et curae sunt. Sed quid est enim tunc? nec umquam antea huius modi visa forma; turba quidam hominum praeceps, impia, erat et laceranda; magnum inerat tumultum: postea servus, et infimae vicis homo, ingemuit; comparuitque densis vocibus atque ululatu gemitus; famuli interjecti, trepidi, adstant, lacrimae; pars muliebris audit, pars armat; omnes ergo status animi motusque sunt. Hic ubi accessi, illud ipsum vidi: Hercules, quo me adfero, corniger, cruentus, spoliatus, irae plenus, atque ut in feris bestiis visus, quidem humano superfuerat vultu tantum. Sed quid est hic?"
SCENA III Megara: "Quid? quid est? ecce adificium sanguine aspersum; dextrae brachii restiterunt; dextra pars tecta laceratur; quamvis tamen adhuc in domo vacua sanguis relictus; atque ita laesa est manus, ut vix detinere solum possit. Hunc ego video qui antea erat benignus, moderatus, mitis; nunc vero saevus, saevior leonis, incerta fides; o bone, o ferrum! O magnus furor, qui benignitatem totam mutat! Quid igitur est, hercle? an non satis habebat vinci, an non satis multum passus est?"
SCENA IV Hercules: "Quid loquar? quid dicam? illud quaero, an in me sit exitium. Quid? nescio an dea rursum inritet? periturae uitae meae, periturae, inquies; at ego non cedo, sed contra feror. Beneficium meum? quid est beneficium? tubicen ignarus. Nunc iam fui, nunc non sum. Illa maiestas, illa potentia, illa quaedam corporea securitas, quae olim erat, omnia adflicta: et quod erat acceptum, rursus destrui meretur. Quid igitur? aut quae uirtus? aut quae spes? aut quid ergo restat?"
SCENA V Megara: "Heu, neque iam te video, neque te nosco; quid est hoc? frater, quis est iste, quis homo? Salvum me dicis? uereor, ne non salvus sit; timeo, ne sum tibi hostis. Exsulto in tanto dolore: exsulto, quid facere possum? Quid meum est?"
SCENA VI Hercules: "Noli me tangere; abi; alienum est hoc; nescias quod loquor. Propera: me miserum, me nequissimum; heu, mox remeabo ad scelus. Sed tu, Megara, uide. Tu ne quaere: noli quaerere. Anima iam me defecit; nec ullum refugium. Quid restat? aut posteritas, aut mortalis gloria. Sed quis dixit? ad urbem redeo? nullo modo. Quid igitur?"
SCENA VII Megara: "Quid nostrum est? quid est militiae? ubi salus? ubi spes? ultricibus iam praegravi est manus: pater, parentes; dea, quid iubes? an di, an illa ipsa Iuno, quae templis insanire solet? Quaero, cur alaudisse mihi animus. Heu, perii; perii, perii! Nunc video te non hominem modo, sed feram: sed tamen memoria nostra aderit; immo et quisquam de mortibus nostris libenter recordabitur. Sed parendum est; parendum? quid est? an obliviscendum? an misera nostra numquam sanabitur?"