ἈΓΑΜΕΜΝΩΝ
(πρόλογος)
ἈΓ. Τίς ἂν εἴποι πρῶτος; τίς δ' ὑποδείξοι, πρὸς ὅν ἐμβήσομεν;
ΧΟΡ. Ἑκατόμβην ἥδε προσαγορεύειν: φύλακας ἄγων τ᾽ ὁδόν, ἀντέρειπον ἀνδρῶν ἑκάτερον.
ἈΓ. Ῥεπείνω δεῖ μὲν οὖν τὰ πρότυπα τῆς νόσου τοῦτο περὶ τῶν Ἀχαιῶν: οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλο, ὃ οὔπω ḗδομεν, οὐδὲν ἔργον ἄλλο, ἀλλὰ κίνδυνον πολέμου.
ΧΟΡ. Κακῶς γε, πρῶτα τοίνυν, ὦ βασιλεῦ, φανερόν σε πρὸς τὰ ἔργα καταγγέλλειν· πολλῷ γὰρ κακῷ ἐπὶ τὰ πρὸς οἰκείας.
ἈΓ. Τίς οὖν ἂν εἴποι ὅτι ταῦτα τοιαῦτά ἐστιν; οὐ μετὰ λίθων ἐπικαθίσταται ἡ μαντεία, οὐδὲ ὑπὸ χειρὸς ἀνθρώπου κατισχύει.
ΧΟΡ. Διὸ φωναῖς σοφαῖς τὸ πρόσωπον ἄγουσιν, ὡς ἂν δηλοῖν ἡ πόλις ἔργα καλὰ καὶ τιμῆς αξιώματα.
ἈΓ. Οἴμοι, οἷα πρὸ τῆς νυκτὸς ἔργα, ἃ μαντεύεται ἡ τύχην; οὐκ ἔστιν ἀπραγμοσύνη πρὸς τοῖς πολίταις.
ΧΟΡ. Ἐν τοῖς ἔργοις τοῖς μεγίσταις ὑπὸ τοῦ πολέμου, τὰ πρῶτα δεινὰ παρασκευάσματα· ὁ δὲ χρόνος ἔσται κριτής.
ἈΓ. Ἀλλ' οὗτός ἐστι κίνδυνος· ἐλπὶς πρὸς τὰ παρόντα διὰ πόλεμον ἔχειν· οὐ γὰρ ἄμα τὰ μεγάλα ἐπιδημεῖ.
ΧΟΡ. Εὖ νυν· ὅδε γὰρ ὁ σὺν χρόνῳ λόγος· ἀλλ' ἔστω τοῖς μὲν τὰ πρῶτα εὖ, τοῖς δ' ὕστερον ἐλεγχόμενα.
ἈΓ. Ἀκουέτω δέ μοι ἡ πόλις, ἃ νῦν ἔσται· καὶ αἱ θυσίαι τῆς ἑκατοντάδος ἀναφαινοῦσι τὸ μέλλον.
ΧΟΡ. Ω κρείσσων, πόλις, τὸν κίνδυνον ἔχουσα· οἷον μάλιστα ἐνθάδε τὸ πρῶτον ἔργον ἐπέστι.